Als mijn vader ingehaald wordt door de dementie

We willen er eigenlijk allemaal niet aan. We proberen van alles om het anders te laten lijken. Maar die rot dementie haalt ons in. Zo enorm balen! Wat vorige maand nog zo gewoon leek is deze maand niet meer zo vanzelfsprekend. Papa gaat ineens weer heel hard achteruit. En bij elk stukje dat hij in moet leveren, komt er bij ons een nieuwe zorg bij.

Beetje bij beetje moeten we afscheid nemen. Hij van ons en wij van hem. Steeds afhankelijker wordt hij, de rollen draaien om. Van verzorger naar verzorgd worden en van verzorgd worden naar verzorger. Het valt ons allemaal zwaar en het is zo anders dan het zorgen voor mama, drie jaar geleden.

We zijn verdrietig om zijn verdriet en zijn besef dat hij steeds meer kwijt raakt. Daarnaast moeten we zien te dealen met het verdriet om het verlies van een vader. Stap voor stap verdwijnt hij en herkennen we amper nog de vader die hij ooit was. Soms doet hij zo vreemd, dat het lijkt of er een andere geest in zijn hoofd zit. Of zat het er altijd al maar wordt het door de dementie versterkt?

Hij blijft hangen in dingen, waar hij niet in zou moeten blijven hangen. Hij ziet dingen, die er helemaal niet zijn. Hij is verdrietig, angstig, driftig en obstinaat. En het ergste wat kon gebeuren is gebeurd. Zijn eeuwige optimisme is ineens helemaal weg. Om eerlijk te zijn zien we er af en toe best tegenop om naar hem toe te gaan.

Wij zijn steeds meer bezorgd en ook angstig. Redt hij het nog thuis? Kunnen wij die zorg wel blijven bieden? Doen we het wel goed? Daarnaast hebben we vaak last van een schuldgevoel. Hadden we dan toch, is een vraag die we onszelf steeds vaker stellen. En daarnaast zijn we geïrriteerd omdat hij dingen zegt, die niet waar zijn en die hij ‘normaal’ nooit gezegd zou hebben.

Veel mensen houden ons voor dat als de dementie vordert, het voor hem zelf dragelijker wordt. Vooralsnog heeft hij het zelf maar al te goed door en dat is keihard en intens verdrietig. Wat dat betreft kan het ons niet snel genoeg gaan.