skip to Main Content
Als Mijn Vader Het Besef Van Tijd Kwijt Raakt

Als mijn vader het besef van tijd kwijt raakt

Als mijn vader2Tijd is een abstract begrip. Hoelang duurt een uur of een jaar? Was het gisteren of 5 jaar geleden? Wat is het verschil tussen dinsdag en zaterdag? Besef van tijd en plaats heb je nodig om je te kunnen oriënteren in het dagelijks leven. Het geeft je houvast. Maar dit besef is een kwetsbaar en gecompliceerd proces in de hersenen, dat helaas snel aangetast wordt door dementie.

Mijn vader heeft steeds minder tijdsbesef en moeite om grip op zijn leven te houden. Aangezien bijna alles wat wij mensen doen, is geplaatst in tijd en ruimte krijgt hij steeds minder vat op hele normale dingen. Dat vindt hij heel verwarrend en frustrerend. Het belemmert hem bijna voortdurend in zijn functioneren. En zo komt het dat hij ons meer en meer nodig heeft voor houvast in tijd en ruimte.

Toch geeft mijn vader niet snel op en probeert er alles aan te doen om grip op de dingen te houden. We vinden steeds meer kleine briefjes met aantekeningen. Die notitie-tjes zijn z’n geheugen. In elke kast of la ligt wel een notitieblokje. Want het zal hem niet gebeuren dat hij geen pen en papier kan vinden. Zijn motto was altijd al: wie schrijft, die blijft.

En wat doe je nou, als je niet meer weet hoe oud je bent? Dan schrijft mijn vader zijn geboortejaar en de datum van die dag op en maakt een rekensommetje..

12400593_10204881665914199_2063366189783048191_nZonder kalender heeft hij echt geen idee van de dag en de datum. Zelfs met een kalender kan hij moeite hebben om te weten wanneer hij een bepaalde afspraak heeft. En omdat hij zo van notities houdt, hebben we vorig jaar een planbord opgehangen waarop ik samen met hem elke zaterdag de komende week doorneem en op de juiste dag schrijven wat er van hem verwacht wordt. Niet alleen hij maar ook de thuiszorg werpen er regelmatig een blik op. Reuze handig!

Ook met seizoenen krijgt papa steeds meer moeite. Dit jaar – met die zachte winter – is het natuurlijk helemaal moeilijk voor hem. De rozen bloeien, dus is het volgens hem een koud en nat voorjaar. Regelmatig verzucht hij: ‘Wat een rotweer, het wil potverdorie maar niet warm worden, he?’ Hartje winter komt hij in een dun zomerjasje naar buiten, als ik hem met de auto ophaal om boodschappen te gaan doen. Ik zeg hem dat het veel te koud is maar hij zegt twijfelend: .”De zon schijnt, de lucht is blauw, het is toch zeker zomer..”

Alles wat ik hier boven schrijf is voor ons al heel normaal geworden. We zijn nu in de nieuwe fase belandt, dat hij denkt dat we in dezelfde tijd onze jeugd hebben doorgebracht. Als mijn zus hem een foto laat zien van hem als bruidsjonker – als 10 jarig ventje bij de trouwerij van zijn oudste broer – vraagt hij haar: “En waar sta jij? “

Gelukkig heeft hij nog geen last van desoriëntatie. Oké, hij is wel eens wat spullen kwijt en weet dan niet waar hij ze gelaten heeft maar hij weet nog wel de weg te vinden. In huis maar ook de weg naar het dorp en weer terug naar huis. Zeker drie keer per week pakt hij zijn boodschappen-kar en loopt ermee naar de winkels om te halen wat hij nodig heeft. Daar geniet hij van. Laten we in godsnaam hopen dat hij dat nog een tijdje kan blijven doen.

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X