skip to Main Content

Als mijn vader denkt dat hij geld van Van Rijn krijgt

als mijn vader“Staatssecretaris van Rijn trekt de komende jaren zestien miljoen euro uit om wetenschappelijk onderzoek te doen naar dementie, goede verpleegtehuizen en een dementievriendelijke (participatie)samenleving.” Mijn dementerende vader las dit nieuws op teletekst en heeft me er wel een keer of zes over gebeld. “Dat is fantastisch nieuws! “, riep mijn vader, alsof hij dat geld zelf op zijn rekening gestort zou krijgen.

Bijna acht maanden na het ingaan van het participatiestelsel, waarin de term mantelzorg een ware hype werd, kunnen we eigenlijk maar één conclusie trekken. De zorg wordt alleen maar verder uitgekleed en steeds meer ervaren zorgprofessional’s worden ontslagen.

Dát beseft mijn vader echter niet meer. Hoe kan hij het ook weten. Hij woont nog in zijn eentje thuis – ondanks een indicatie van 24/7 zorg – en staat nu zo’n zes maanden op een héle lange wachtlijst voor een verpleegtehuis waar wij – zijn kinderen – voor kozen in het geval het thuis helemaal spaak dreigt te lopen. Voorlopig redden we het, met een paar uurtjes per week van thuishulp en thuiszorg. Maar veel rek zit er qua professionele ondersteuning helaas niet in.

Meer en meer wordt er namelijk geprobeerd om mantelzorgers ‘iets’ te laten doen. In de praktijk is dit trouwens vaker een echtgenoot of echtgenote dan een zoon of dochter. Maar vaak hebben ook deze partners – vanwege de hoge leeftijd – te kampen met gezondheidsklachten. Het gebeurt steeds vaker dat deze zorgende partners zwaar overbelast raken. Het bieden van mantelzorg is namelijk niet zomaar ‘iets’. In hun geval is dat 24/7 zorgen en dat is loodzwaar. Maar wat als zo iemand er zelf bijna aan onderdoor gaat? Kun je dan wel een beroep doen op extra Zorg?

Uhm… Nee dus. In de praktijk blijkt dat als je geen kinderen (in de buurt) hebt, je dan eerst je buurvrouw maar moet vragen. Maar gaat die buurvrouw – naast haar eigen drukke baan en gezinsleven – dan zonder meer helpen met bijvoorbeeld wassen en aankleden? En wat als de buurvrouw ook al mantelzorger is voor haar eigen ouders? Voor hoeveel mensen kun je eigenlijk tegelijk mantelzorger zijn?

En hoe moet het als je bijvoorbeeld buren hebt, die echt niet kunnen helpen? Er wordt dan vaak het advies gegeven om op zoek te gaan naar een vrijwilliger. Zou die je dan moeten wassen? Ik weet bijna zeker dat zo iemand af en toe best een boodschapje wil doen, je naar een dokter wil rijden of een rondje kan rijden achter een rolstoel maar ik denk dat er weinig vrijwilligers zijn die bad en douche sessies op zich kunnen nemen of een nachtje komen slapen om over de dementerende partner te waken. Maar buiten dat, vind er maar eens één. Zoveel vrijwilligers zijn er niet of ze zijn al ingezet bij anderen.

De huishoudelijke zorg vanuit de WMO (gemeente), daar is helemaal flink op bezuinigd. Op zich misschien logisch, omdat poetsen niet een eerste levensvereiste is maar toch.. Er zijn heel veel zorg behoevende ouderen die nu nog maar één uur huishoudelijke zorg per week krijgen. Zij kunnen hun huishouden echt niet meer zelfstandig verzorgen. En als ze wat meer geld hebben zal die groep op zoek gaan naar particuliere hulp maar hoeveel mensen kunnen niet of maar net rondkomen van hun AOW? Ik ken er veel en het is voor hen echt geen vetpot.

En dan natuurlijk de bezuinigingen rondom dagbesteding, wat bij uitstek Mantelzorgers ontzorgt… Het ziet er triest uit want ook daar is behoorlijk in gesneden. Maar ook daar breekt mijn vadertje zijn hoofd niet meer over. Die maakt zich alleen maar druk over ál dat geld dat straks vrijkomt. Zestien miljoen klinkt veel maar als mijn vader nog enig besef zou hebben, zou hij ook weten dat het peanuts is als je dat moet uitgeven aan wetenschappelijk onderzoek naar dementie, goede verpleegtehuizen en een dementievriendelijke (participatie)samenleving.

Sorry hoor, maar ik zit eigenlijk niet op dit soort nieuws te wachten. Niet omdat ik het erg vind om zes keer over hetzelfde gebeld te worden door mijn pa. Maar wél omdat ik bang ben dat het eigenlijk een soort van populariteits campagne voorde staatssecretaris is en dat degene die het ’t hardst nodig hebben ( mensen met dementie en hun mantelzorgers) er niets van terug zien. En nu ga ik even een manier verzinnen om dat mijn vader uit te leggen…

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties
  1. Je artikel is mij uit het hart gegrepen Marjolijn, vooral de laatste alinea.
    Ik heb soortgelijk ook gereageerd op de mededeling in de site de Alzheimerstichting, maar daar wordt niet op gereageerd. Waarschijnlijk omdat zij ook profiteren van die € 16000000 , maar dat is mijn veronderstelling, anders begrijp ik niet dat ook zij niet teleurgesteld zijn.

    1. Hoi Richard,

      Dank voor je reactie op mijn blog. Inderdaad ben ik ook behoorlijk verbaasd over de blije berichten vanuit Alzheimer Nederland n.a.v. dit nieuws. (Nog vreemder dat jij geen reactie terug krijgt, als je een opmerking plaatst. Geef dan tenminste een uitleg. )
      Toen ik dit blog schreef twijfelde ik eerlijk gezegd een beetje aan mijn eigen denkwijze en dacht dat ik een van de weinige mensen was, die het niet positief vonden. Toch wilde ik mijn gevoel kenbaar maken middels een blog. Nadat hij vanmiddag gepubliceerd was, stroomde de reacties binnen via – met name – Twitter. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen die ook kritisch zijn. Ik blijf de ontwikkelingen in elk geval volgen. Ik hoop jij ook.
      Mocht je ooit het gevoel hebben dat je iets via een blog op Mantelzorgelijk kwijt wil, schroom niet en stuur me een mailtje: marjolijn@mantelzorgelijk.nl

      Hartelijke groet,
      Marjolijn

  2. Hallo Marjolijn en Richard,
    Wat ben ik blij dat ik niet de enige ben die er precies hetzelfde over denkt als jullie.
    Juist in de moeilijkste fasen als boodschappen doen niet meer lukt of alleen met het ov reizen etc wordt de mantelzorger het meest belast en is daarom veel ondersteuning nodig waarop nu zoveel op wordt bezuinigd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X