skip to Main Content

Als mijn vader de getuige van mijn broer mag zijn

Als mijn vader2Afgelopen vrijdag trouwde mijn oudste broer met de liefde van zijn leven. Voor mijn vader heel speciaal omdat hij de getuige van mijn broer mocht zijn. Mijn broer had hem dat al een paar maanden geleden gevraagd We hadden de trouwdag al vrij vroeg – als geheugensteuntje – op het planbord van mijn vader geschreven en als ik er was begon ik er ook steeds even over. We hadden dan zogenaamde voorpret en ik kreeg meteen de verhalen te horen over de bruiloften van mijn zussen en van mij, alsof ik er zelf niet bij geweest was. Mooi hoe bepaalde dingen dan kloppen maar nog steeds bizar om te constateren dat bepaalde herinneringen echt heel anders zijn dan de werkelijkheid.

Twee maanden voor de bruiloft gingen mijn zussen en ik op pad om een trouwpak met mijn broer te kopen. We slaagden geweldig. We kochten voor papa meteen een bijpassend overhemd en stropdas omdat we dachten dat hij dat wel leuk zou vinden. Daar hadden we ons lelijk in vergist! Toen mijn zus het hem vertelde werd hij zelfs narrig. “ Ik heb zelf wel een overhemd, mijn kast hangt er vol mee. Ik ga niet in hetzelfde als de bruidegom, doe niet zo mal. Als ik dat aan moet ga ik niet!” Hij was niet te vermurwen. We besloten het er maar niet meer over te hebben. Komt tijd komt raad en anders maar niet, bedachten we.

Toen in die zelfde tijd alles voor de bewindvoering geregeld werd en ik het er even met mijn vader over had, vroeg hij zich ineens hardop af: “Mag ik eigenlijk wel getuige zijn? Ik ben niet meer teken bevoegd!” Een goeie vraag, waar ik het antwoord niet een, twee, drie op kon geven.

Mijn broer heeft het voor de zekerheid nagevraagd bij de trouw ambtenaar. De dochter van mijn broer was ook getuige en een handtekening was voldoende dus er was geen enkel probleem.

Wel voor mijn vader overigens. Elke keer als ik hem zag, vroeg hij of zijn handtekening dan wel rechtsgeldig zou zijn. Hij zat er duidelijk over in. “Ja dat zal me niet gebeuren zeg, dan moet hij maar op zoek naar iemand anders als getuige of jij moet tekenen, als mijn zaakwaarnemer.” Ik kon hem op die momenten wel weer geruststellen maar de volgende dag was hij het gewoon weer kwijt.

Op de ochtend van de trouwdag heeft mijn zus samen met mijn vader de kleding klaar gehangen. Met het door ons gekozen overhemd en de bijpassende stropdas. Geen woord repte hij er meer over. Toen ik na twee uurtjes kwam om te checken of alles in orde was, stond hij vol trots voor me. Draaide een rondje en zei: “Pakkie deftig zo, hè? Zelf gedaan.” Hij straalde! Wel werd hij zenuwachtig toen bleek dat ik weer weg zou gaan om me om te kleden. “ Hoezo ga je nou weer? Je komt me nu toch zeker wel halen?” Ik legde hem uit dat ik niet in mijn gewone kloffie naar het feest wilde en dat ik me ook feestelijk wilde aankleden. Hij snapte er niks meer van. “ Hoe laat kom je dan en wat gaat er nou allemaal gebeuren vandaag?”

Ik heb het planbord helemaal leeggemaakt en daar met grote letters van uur tot uur opgeschreven wat er stond te gebeuren: 14.00 uur komt Nenkie je halen , 14.30 uur verzamelen bij Willem thuis , 15.00 uur fotograaf neemt foto’s, 15.30 uur vertrek stadhuis, 16.00 uur Willem en Loes trouwen en jij bent getuige, etc. Inmiddels was het 13 uur geworden en moest ik me nog snel naar huis haasten. Hij belde me intussen nog een keer of drie om te checken of hij mijn planning voor de dag nou wel echt goed begrepen had…Helemaal op tijd arriveerden we allemaal bij mijn broer. Mijn vader liep er een beetje onwennig rond. “Wat verwachten ze hier eigenlijk van mij, Mallijn? Moet ik al iets doen?” Ik stelde hem weer gerust en zei dat we allemaal op de foto zouden gaan en dan naar het stadhuis zouden vertrekken waar hij dan een handtekening onder de trouwakte zou gaan zetten. Meteen daarna werd hij geroepen voor de foto’s en ik zag hem pas weer toen hij met mijn broer de trouwzaal in kwam lopen.

Hij liep niet – zoals de bedoeling was – naast mijn broer maar een paar passen erachter. De onzekerheid spatte er van af. Gelukkig werd hij meteen aan de arm genomen en naar zijn stoel begeleid. Daar zag hij zijn kinderen allemaal zitten en werd meteen rustiger.Hij vond het een prachtige ceremonie. Riep zelfs nog even naar de trouwambtenaar:” U doet het heel goed, u mag blijven!” Samen met zijn kleindochter heeft hij de trouwakte getekend. De eerste handtekening weliswaar op de plek van de ambtenaar maar na een kleine aanwijzing zette hij de tweede helemaal goed. Het was een ontroerend gezicht. Mijn warrige vader als getuige op het huwelijk van zijn zoon. “ Dat ik dat nog mocht meemaken, jongens” zei hij onder het eten.

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties
  1. Lees zojuist het verslag dat je gemaakt hebt van je pa m.b.t. de trouwdag van broer Willem.
    Hardstikke tof.
    Wellicht kent je pa mij nog. Hij was vz bij oranje commitee en ik hielp kramen zetten. Ook van de duiven bij je opa (voor echte Muiderbergers “Ome Willem”) op de Willemslaan.

    1. Hoi Johan, wat leuk dat je reageert. Ik ken je nog maar of mijn vader je nu nog zou herkennen is de vraag. Hij is inderdaad ruim 30 jaar voorzitter van het oranje comité geweest. Het was zijn lust en zijn leven. En natuurlijk de duiven van mijn opa Willem… Zijn grote trots! Mooie herinneringen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X