Als mantelzorgen zorgelijk wordt #dementie

Deze week even geen filmpje. Het gaat de laatste week weer akelig hard achteruit in het hoofd van mijn vader. Die klote ziekte haalt ons in en daar baal ik van. Het zorgen voor hem begint een steeds grotere zorg te worden. Hoe het komt, dat hij ineens weer harder achteruit gaat? Ik kan mijn vinger er niet op leggen. De vorige keer was het omdat zijn hondje Spikey ineens dood neer viel. Verdriet geeft dus achteruitgang. Gelukkig heeft hij inmiddels een nieuw hondje, waar hij dol op is.

Het enige wat ik nu kan bedenken is dat er een brief van de rechtbank kwam, over zijn bewindvoering. Ik snap nog steeds niet waarom instanties brieven naar iemand met dementie sturen. Echt, het heeft me al zo vaak verbaasd want waarom zijn wij anders contactpersonen. Officiële stukken geven alleen maar meer verwarring en agitatie, als je hoofd het niet meer doet. Daar zit je als mantelzorger echt niet op te wachten. Van het bewindburo van de rechtbank valt het me helemaal vies tegen. Zij weten als geen ander waarom mijn vader onder bewind staat. Enfin, die brief kwam dus niet bij mijn zus of bij mij maar bij mijn vader in de brievenbus. Hij was in alle staten want herinnerde zich helemaal niets van het feit dat hij onder bewind stond.

Het was akelig om hem zo verdrietig en onzeker te zien. Mijn zus Nelleke en ik hebben geduldig alles weer uitgelegd. na een paar minuten dachten we dat alles binnenkwam maar dan moesten we uiteindelijk toch weer van voren af aan beginnen. Hij werd zelfs boos op ons. Want hoe hadden wij dat nou in godsnaam kunnen laten gebeuren. Hij was een keurig iemand. Dan overkwam je dat niet. Vanaf dat moment is papa heel angstig en vertrouwd niemand meer. Zelfs ons niet. Als mijn zwager ’s avonds de hond komt uitlaten staat hij achter de deur te roepen: “Was wollen Sie?” Geen idee waarom maar ik denk dat het iets met de oorlog te maken heeft. En hij barricadeert soms zelfs de binnendeuren met kleine meubeltjes, om op die manier niet verrast te worden door onaangekondigde bezoekers. Het is echt heel sneu.

Of het toeval is of echt de reden van zijn achteruitgang, weet ik niet. Maar het is voor ons nieuw en onwennig. Voor het eerst in vijf jaar hebben mijn zussen en ik zelfs serieus met de gedachte gespeeld, dat opname in een verpleeghuis misschien wel het beste zou zijn. Want zijn angst wegnemen kunnen wij niet. Wat we ook zeggen of doen, de angst blijft. Maar aan de andere kant vragen wij ons af of  dat in een verpleeghuis anders zal zijn. Misschien omdat hij dan met meer mensen onder een dak woont? Niet meer alleen is?  Geen idee maar moeilijk vinden we de beslissing wel.

Overdag weten we zeker dat papa gewoon nog thuis hoort. Dan is er vrij weinig aan de hand. Oke, hij vergeet steeds meer en sneller maar dan is hij echt niet bang. Het feit dat het al zo vroeg donker is werkt dan natuurlijk ook niet echt mee. Ook komt hij amper nog buiten huis. Zelfs samen shoppen bij de Maxis wilde hij afgelopen zaterdag niet. En boodschappen doen bij de Spar wordt ook steeds minder. Echt jammer want nu komt hij natuurlijk ook veel minder onder de mensen.

We hebben met onze casemanager dementie een plan de campagne gemaakt. Er moet meer zorg komen. Dat gaan wij zelf deels opvangen door nog vaker naar hem toe te gaan. Het andere deel komt van de thuiszorg en van iemand van buitenaf, die een paar uur per week bij papa is. Fijn voor hem en fijn voor ons. Alle aanvragen zijn inmiddels gedaan. We hopen oprecht dat we het op deze manier thuis toch nog wat langer kunnen volhouden.