Aletta schrijft over haar zorgintensieve kinderen: De laatste dag

Tegen de tijd dat jullie dit lezen is mijn weekendpleegzoon met zijn tante vertrokken naar Aruba. Daar waar hij gaat wonen.
Voor mij is het nog niet zover; we hebben nog 1 dag te gaan en iedereen voelt zich er rot onder.
Shaun is de beste vriend van mijn zoon. Al vanaf dat ze zes jaartjes oud waren.
Zijn moeder en ik waren vriendinnen. We zorgden voor elkaars kroost als het nodig was, soms zagen wij elkaar dagelijks, soms weken niet, maar het was altijd goed. Zijn moeder overleed en dat maakte hem een weeskind.
Nu komt de tijd dat wij afscheid moeten gaan nemen van hem en dat valt ons zwaar. Hij hoort namelijk bij ons gezin en zoals hij het zelf zegt: “Jullie zijn mijn familie”.
En zo is het.
Afijn, omdat ik zo’n bemoei-moeder ben en ik mij afvroeg of echt, echt alles nu goed geregeld was, kreeg Shaun het de laatste paar dagen zuur te verdragen. Iedere keer dat hij van achter zijn pc naar de koelkast liep, stond ik daar mijn vragen af te vuren:
“Heb je nu echt alles ingepakt op je kamer bij de instelling? Niks vergeten? Moeten er nog spullen opgeslagen worden?
Heb je je al uitgeschreven bij de gemeente? Uittreksel gevraagd?
En wat doen we met je fiets, Shaun?”
Hij krijgt ongetwijfeld evenveel liefde van zijn familie op Aruba als dat hij bij ons heeft gekregen. Daar hebben wij het volste vertrouwen in. Dat scheelt een hoop zorgen.
Toch geef ik hem wat mee.
Mocht het zo zijn dat het om de één of andere reden niet lukt op Aruba, dan is hij altijd welkom in ons gezin en gaan wij hier een plekje voor hem zoeken.
We geven hem ook mee dat hij moet blijven ‘appen’. Uit voorzorg heb ik hem in de groepsapp gelaten want ook deze pappenheimer ken ik als geen ander. Bovendien vind ik het belangrijk dat hij betrokken blijft bij onze familie- en vriendenactiviteiten en -calamiteiten. Ook wij zien hem als familie.
Vanavond gaan wij nog één keer met alle jongens aan de grote tafel muziek luisteren en sterke verhalen vertellen.
Het ga je goed Shaun.