skip to Main Content
Aletta Schrijft Over Haar Zorgintensieve Kinderen: Calamiteitenweek

Aletta schrijft over haar zorgintensieve kinderen: Calamiteitenweek

Eigenlijk was het al weer lang tijd om een nieuwe blog te schrijven maar op de één of andere manier waren er zulke rare calamiteiten hier dat het er tot op nu niet van gekomen is.
Zo is er een leraar van mijn jongste overleden en tegelijkertijd was er één jarig. Dat gaf nogal gedoe.
“Jiehaaa, ik ben morgen het eerste uur vrij!!”
Ik vond het nou niet echt een reden om te juichen.
En er moesten bloemen komen, zo luidde de opdracht die mij telefonisch werd meegedeeld.
Ik was dus in der veronderstelling dat zij die in de stiltekamer zou gaan leggen maar niets was minder waar. Het was voor de jarige leerkracht. “Kwestie van prioriteiten stellen mam, en bovendien heeft mevrouw X er niks aan want zij is dood”.
Toch heeft ze ondanks de verwarring over het leven vieren en doodgaan en dat op één en hetzelfde moment, goed doorstaan. Ze heeft netjes alle leerkrachten gecondoleerd en daar ben ik dan weer trots op.
Verder is het kind aangenomen bij de grote M, hier op de hoek van de straat. En dat betekende een probleem want juist op de dinsdag dat zij wordt ingewerkt stond er een afspraak gepland met Acare.
Bij Acare volgt zij, samen met andere puberende autisten, een soort van cursus om jezelf te ontdekken. Hoe autisme nou eigenlijk werkt. Gegeven door een niet-autist overigens, maar dat terzijde.
Eigenlijk was ik als ouder ook verplicht om die cursus te volgen maar ik had een goed excuus en dat is het raadswerk. Bovendien heb ik in een ver verleden al alle bijeenkomsten over autisme bijgewoond die in een straal van 30 km te vinden waren.
Het is gelukt om de afspraak bij Acare te verkorten. Heeft ze helemaal zelf geregeld.
Verder heb ik mij gestort in het organiseren van een benefiet; voor een gezin uit onze gemeente met twee hele zieke pubers, ligt er nog een kilometer aan raadswerk wat doorgenomen moet worden, moest de kat onverwacht naar de dierenarts vanwege reuma, moesten de skispullen van de vier kinderen bij elkaar gezocht worden voor het op stapel zijnde weekje uit met vader en ow ja….. de begeleiding van mijn oudste voelde zich geroepen mij uit te leggen hoe het ook al weer zat met huursubsidie; vraag me niet waarom….
Kortom, het was een vreemde week. Om toch even tot rust te komen en niet te hoeven zorgen heb ik vanochtend een afspraak ingepland met de kapper.
Laag verf erin, hopla en ik zie er weer uit alsof er niets gebeurd is deze week.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X