skip to Main Content
Aletta Schrijft Over De Zorg Voor Haar Kinderen : Het Is Me Wat

Aletta schrijft over de zorg voor haar kinderen : Het is me wat

Soms, heel soms, denk ik terug aan de tijd dat mijn vier kinderen kleiner waren en het bizar zwaar was om die vier in het gareel te houden.
Ik schroomde trouwens nooit om de hulptroepen in te schakelen: jeugdzorg was kind aan huis.
Af en toe kon ik ze wel achter het behang plakken!
Een avond weg kon alleen met gespecialiseerde oppas óf het buurmeisje, die ons inmiddels wel kende en met de situatie goed kon omgaan. (met dank aan Mellany)

Hoe vaak kreeg ik niet een opmerking zoals: “Stuur ze maar een weekje naar mij, dan zul je zien dat het wel degelijk anders kan! Dan zullen ze wel luisteren!”
Een enkele keer was er een overijverige buurtbewoner die het nodig vond om Veilig Thuis te bellen.
Ik heb het allemaal meegemaakt hoor; ik werd er niet warm en koud van.
Opvoeden deed (en doe) ik op mijn  manier. Soms gaat het goed, soms gaat het fout.

Vanavond ging het goed fout. “Waar is mijn wimperkruller???” riep Evelien.
“Tja, ik zou het niet weten en ik kan nu niet helpen zoeken want ik ben niet thuis he?”
Gevolg: een omgegooide plantenbak, glas in de keuken en een badkamer die eruit ziet alsof hij gebombardeerd is.
Eef was boos en dat was goed te zien toen ik dus weer thuis kwam.

Iedereen zou zeggen: “Sancties!!!” Maar ik niet. Ik tier, ik raas terwijl ik de stofzuiger door het huis raas. Evelien is fijn aan het feestvieren bij een vriendin en ik zit met de gebakken peren.
ik app haar dat haar spullen nu in de grijze container liggen. Zij appt dat ik nog wat zal beleven als ze erachter komt dat dát echt waar is.
Maar na 5 berichten komt het weer goed.
“Mam, sorry maar ik was boos”
“Evelien, ik was ook boos, weet je wat, zullen we morgen alles opruimen en dan zorgen dat je spullen een vaste plek krijgen?”
“Ja, is goed. Samen opruimen”

En ik weet nu dat wij morgen aan de grote tafel zitten. We voeren het gesprek. We zeggen dat we niet hadden moeten zeggen wat we gezegd hebben en dat we het gaan oplossen.
Dat wij het zo oplossen heeft een reden. De reden dat wij als gezin behoorlijk wat voor de kiezen hebben gehad. Heftige dingen die ik niet wil en kan toelichten.
Die heftige dingen hebben gemaakt dat wij elkaar altijd in het snotje houden. Dat we best ruzie maken maar ons er terdege van bewust zijn dat wij elkaar nodig hebben. Dat straffen geen zin heeft maar gesprekken wel.

Mijn zorgintensieve kinderen. Het is me wat. Ik zeg liever dat wij een temperamentvol gezin zijn. Klinkt wat positiever.

Vrijdagavond, 0.30 uur.
“Ha mam, het was een leuk feestje. Zullen we nog even gezellig muziek luisteren en het goede  gesprek nu voeren?”
“Ja, kind. Lijkt me goed”

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X