Aletta blogt over haar zorgintensieve kinderen: Samen uit, alleen thuis

Afgelopen weekend hadden ze het bedacht: de kinderen gingen samen uit!
Fantastisch toch? Ze hebben allemaal inmiddels de respectabele leeftijd dat dit kan en wat is er nou leuker om met je broers op stap te gaan? Ook leuk is dat de stiefbroer van hen ook naar de stad kwam om dit mee te maken.
Helaas liet de oudste dochter verstek gaan, die lag uitgeteld op de bank en had geen puf om zich in het nachtleven te begeven.
Voor mij een geruststelling dat de jongste dus nu onder de hoede van haar oudere broers de bloemetjes eens buiten kon gaan zetten.
Ik was te voorbarig geweest met deze gedachte, want toen ik bijna klaar was met slapen, rinkelde de mobiele telefoon. Half zeven in de ochtend.
“Ja, mam met mij”
Mij is in dit geval de jongste zoon van 18.
“Zeg, is Evelien al thuis? Want ze zou gaan pinnen maar ze is niet terug gekomen en wij zoeken al een uur!”
“Euh, nee, ik heb niets gehoord, die hangt nog wel ergens rond denk ik?”
Een half uur later hoor ik een deur dichtklappen en denk: “Ah mooi. Daar zul je haar hebben”, dus ik loop naar beneden, roep links en rechts om me heen maar geen antwoord.
Ik zie dat de gordijnen dicht zijn, de huissleutel van Evelien ligt op het aanrecht maar haar fiets is nergens te bekennen.
Je kunt er maar druk mee zijn in het ochtendgloren.
Ik app mijn zoon: “Snap er niks van. Deur is open, gordijnen dicht, fiets weg. Ze is zeker iemand wegbrengen ofzo?”
Samen uit, alleen thuis.
Wat een gedoe allemaal, in de nachtelijke uren. Ik had gehoopt dat mijn mantelzorgtaken zich zouden beperken tot overdag maar niets is minder waar.
Uiteindelijk, rond een uur of 10 in de ochtend is Evelien weer terecht en zit ze al te ontbijten. Na een nachtrust van slechts 2 uur moet ze al weer richting het werk.
Tijmen is ergens anders blijven slapen, hij strompelt eind van de middag weer binnen in Huize Chaos.
Allemaal leuk en aardig dat stap-werk van de kinderen maar je wordt er als moeder doodmoe van!
Gebroken met giga wallen onder de ogen kijk ik mijn leukerd aan en zeg: “Koffie dan maar?”