Aletta blogt over haar zorgintensieve kinderen: Autisme is geen gift

Afgelopen week las ik een stuk over een moeder die een oproep deed om autisme vooral niet als een gift te zien.
Het was iets wat zij vaak tegenkwam; trotse ouders met een kind met autisme, “want”, zo zeggen zij, “mijn kind heeft speciale talenten”.
Zij stoorde zich er mateloos aan want zij vond het helemaal geen gift. Sterker nog, ze vond het een loodzware opgave.
En natuurlijk ben ik het met haar eens. Toen mijn kroost nog een aantal jaren jonger was, vond ik het ook loodzwaar. Chaos in huis, ruzies, ‘ongehoorzame’ kinderen, duizend-en-één gesprekken met school en niet fatsoenlijk bij opa en oma langs kunnen.
Want als je zei dat wij ongeveer om 14.00 naar huis zouden gaan, dan zat de eerste om 13.55 al met de jas aan. 14.00 uur is 14.00 uur en geen minuut later.

Afijn, bij mij zijn ze inmiddels bijna allemaal meerderjarig en het wordt makkelijker. Maar of het een gift is, autisme, nee, dat moet ik dan ook weer beamen.
Toch stuitte mij opmerking een beetje tegen de borst want juist door dit zo expliciet te benoemen leg je wéér de nadruk op autisme en dus niet op je kind.
En laten we wel wezen, elk kind is een gift. Met of zonder beperking, met of zonder talent.
In 2019 ben ik gevraagd door een schrijfster om mee te doen met een interview over autisme. In dat gesprek heb ik gezegd dat je het moet proberen zoveel mogelijk los te laten. Go with the flow.
Geen strakke planning met complimentenkaartjes, geen pictogrammen al over the place.
Weg met die bende. En dat luchtte op!
Vanaf die tijd liep het allemaal veel soepeler en bovendien ben ik van mening dat ook kinderen met autisme moeten leren hoe de werkelijke wereld in elkaar zit. Het lukt nou eenmaal niet altijd om op tijd te zijn. Of je aan de planning te houden die je van te voren zo strak op papier hebt gezet. Er kan altijd wat tussen komen. En ja, bij de kapper kun je wachten op een social talk. Het is nou eenmaal niet anders.
En ja, als er één dan helemaal gaat flippen omdat je niet om 14.00 uur vertrokken bent bij opa en oma, dan is dat inderdaad geen gift maar een drama.
Maar dat is het leven toch?
Ik heb alle begrip voor de moeder die een oproep deed om autisme vooral niet als een gift te zien maar ik ben blij dat ik dat los heb kunnen laten.