Aletta blogt over haar zorgintensieve kids: What a gedoe #autisme #pubers

Het was weer een week vol calamiteiten.
De één is langdurig ziek, met de ander zat ik een halve middag op het politiebureau vanwege een bedreiging en ik moest de jongste in het gareel zien te houden omdat school nu eenmaal moet en je niet zomaar thuis kunt blijven.
Na een drukke week voor mezelf, besloten wij (en dat is dus Evelien en ik) ons rondje stad maar weer eens te gaan doen.
Onzinnige dingen kopen en koffie drinken in het Grand Cafe.
We bekeken de foto’s die Evelien had besteld bij de winkel voor iedereen en we hadden het over het coronavirus.
“Mam, weet je wel dat elke eeuw, in de 20 er een virus of plaag is geweest?”
“Nee, is dat zo?”
“Ja. 1820, 1920. Hé, ik ga eens kijken hoe ze toen die plagen uitgebannen hebben. Hoe heette die ene ook al weer? Kolere?”
“Nee, Eef, je bedoelt cholera…”
Na een pracht van een evaluatie over het wel of niet verbannen van virussen waren wij van mening dat wij eigenlijk wel een weekendje weg verdiend hadden. Gewoon, met het hele gezin en eventuele aanhang.
Dus na de koffie, rush rush naar huis en bewapend met twee laptops op zoek naar iets all inclusive achtigs. Of een huisje voor 9 personen. Of een hotel met zwembad. Maar wel tweepersoonskamers. En ontbijt. En ow, ja warm eten. Of toch Engeland? Of Duitsland?
Dan heb ik het nog niet gehad om een datum te kiezen waarop iedereen kan.
Tijd voor de baas om besluiten te nemen dus.
De Bonte Wever en we zeuren niet meer. All inclusive, grote kamers met allerlei activiteiten.
Nu even een kwestie van de overige 8 personen op de hoogte stellen en zorgen dat iedereen dan ook een dag vrij op zou kunnen nemen.
Ik zat net goed en wel in de boekingen toen mijn oudste zoon binnen stierde.
“Mag ik je auto mee? En waarom kies je nou zo’n duur hotel? Almelo was toch ook goed?”
“Nee! Ja! Ja, je mag de auto mee en nee, moeder beslist. In dit huis is op dit moment geen ruimte voor democratie.”
Ondertussen appt mijn oudste dochter dat ze pas morgen weet of het lukt op de gekozen datum. Haar werkgever kan dat pas morgen beslissen.
Zul je zien dat dan de kamers weer weg zijn…
Man, man, man wat een gedoe.
Ik ga bellen met het hotel voor een optie. Zo. Basta. Klaar.
Ik rond het app gesprek af met mijn dochter, die overigens zenuwachtig zit te zijn bij haar auto-theorie-examen ergens in Zwolle.
“Mahammmm!! Wij gaan hoor!”, roept Eef.
Die is halverwege het geregel de aandacht al verloren en overlegt met haar broer waar ze heen zullen gaan.
“Wacht! Hé, wacht…jemig, ik zit nog te appen met je zus. Als jullie nou even wachten dan weet ik zeker of het kan boeken of niet”
“Sorry mam, JoeJoe!!!”
Nou. Dat ging weer lekker vandaag. Toe aan een weekend niks, nada, niente.