Aletta blogt over de zorg voor haar kinderen: Autisme en pillen

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar vroeger, toen ik jong was, experimenteerde ik hooguit met wiet en bier.
Dat ging natuurlijk allemaal uiterst stiekem, mijn moeder heeft nooit ergens wat van geweten. (denk ik)
Gelukkig heb ik mijn kroost zo opgevoed dat alles, maar dan ook alles bespreekbaar is. Alhoewel ik als moeder sommige dingen ook echt niet wil weten, maar dat is een ander onderwerp.
Afijn, afgelopen zaterdag was het weer feest in mijn toko. Het huis zat vol met jongelui.
Wel opgesplitst: de ene groep zat beneden mijn tv-avondje te verstieren met carnavalsmuziek en boven zaten de anderen, film te kijken…dacht ik.
Rond middernacht kwam mijn jongste naar beneden en ik zag het direct!
“Wat heb je gebruikt, Eef?”
“Ja mam, ik voel me helemaal blij, ik ben zo gelukkig. Ik heb zo’n leuke avond!”
Ik kon mij het niet voorstellen. Haar pupillen zo groot als soepkommen, haar handen die fladderend en ongecontroleerd van links naar rechts bewogen en een opgezwollen hoofd. Ze was kortademig en het leek alsof ze de plaatselijke dijk drie keer op en neer was gerend.
Nee, die voelde zich toppie hoor.
“Eef, heb jij pillen geslikt???”
Ik weet helemaal niet hoe iemand eruit ziet die XTC slikt, maar dat het niet van de wiet kwam wist ik zeker.
“Ja… maar ik ben echt blij hoor, mam! Of ben je boos?”
“Nee, Eef, ik ben niet boos. Ik ben teleurgesteld en heel erg bezorgd. Heb je wel in de spiegel gekeken? En hoe kom je aan die rotzooi? Je weet helemaal niet of het veilig is!!”
Een goed gesprek had totaal geen zin. Ze was blij en rondom gelukkig.
Mijn visite keek mij verwonderend aan en zei dat hij het allemaal wel anders had aangepakt, maar het zijn niet zijn kinderen dus ik doe het op mijn manier. Straffen heeft geen zin. Nooit. Een gesprek voeren wel. Alleen niet nu dus.
De volgende dag kwam ze naar beneden met een gevoel alsof ze drie weken niet had geslapen. Haar hoofd had weer een normale vorm gelukkig.
Het goede gesprek gevoerd waaronder het advies om eens op internet te kijken naar die gevallen die zijn overleden door het gebruik van drugs. “En zeker jij, Evelien! Met je autisme!. Dat moet je echt nooit meer doen hoor!”
“Weet ik mam, ik zal het niet meer doen. Het was misschien toch wel teveel.”
Laten we het hopen. Laat ik hopen dat ze in haar hoofd nu niet een mapje heeft aangemaakt met ‘van xtc word je gelukkig’ want dan heeft haar belofte weinig betekenis.
De dag verliep verder soepel en in de middag fietste ze naar de winkel en terug.
“Mam, wil je chocola? Heb ik voor je gekocht. Omdat ik je een chille moeder vind”