skip to Main Content
Al Schrijvende En Pratende Herinner Ik #jongemantelzorger

Al schrijvende en pratende herinner ik #jongemantelzorger

Nadja van KesselDoor mijn blogs merk ik dat ik in mijn directe omgeving er nu meer over praat én dus herinneringen kan ophalen. Ik had niet gedacht dat ik dat zo fijn zou vinden, maar ben erg dankbaar voor de vele lieve reacties en de gesprekken die ik nu alsnog weer kan voeren. Door erover te praten voel ik snel weer hoe het was.

Ik herinner me nog een dag richting het einde van het hele proces. Hij begon vocht vast te houden in zijn benen. Het was naar om te zien, maar ik moest wel lachen om het effect (Maik niet). Als hij gewoon ging zitten dan zwollen zijn enkels op. Dan legde hij zijn voeten omhoog en kreeg hij hele dike billen en bovenbenen. Zwaartekracht op zijn best. Al werkte het veel zitten ook op andere krachten, want hij begon kracht te verliezen in benen én armen. Vanwege uitzaaiingen in zijn botten wilde de huisarts het toch laten onderzoeken in het ziekenhuis. Deze dag ging ik werken en had een afspraak bij de psycholoog, maar daar ging de telefoon. Zijn krachtsverlies was normaal, hij was gewoon slap, maar hij moest toch blijven, want bij het bloedprikken was er een ontsteking in het bloed ontdekt. Daar gingen we weer!

Hoewel ik extreem veel respect heb voor al het ziekenhuispersoneel, heb ik me in de laatste periode echt gestoord aan het feit dat als je eenmaal met iets het ziekenhuis inloopt je er niet meer uitkomt. Zij hebben dan de verantwoordelijkheid over jou, of je het leuk vindt of niet. Enerzijds begrijpelijk, maar in zo’n kwetsbaar stadium moet je (naar mijn mening) zelf de keuze mogen maken waar jij je laatste dagen/weken besteedt. Zijn keuze was: niet in het ziekenhuis! Heel duidelijk, maar hij kreeg het niet voor elkaar om er iemand naar te laten luisteren. Aldus, het telefoontje. Ik vloog naar het ziekenhuis (niet letterlijk natuurlijk), wetende hoe naar het voor hem is om daar te zijn. Mijn afspraak bij de psycholoog was voor mij echter heel belangrijk en die was over een half uur. Ik was er dus bij gebaat het snel op te lossen. Gelukkig had ik al wat geoefend.

De belangrijkste les die ik had geleerd was; zorg dat je een medici hebt die voor je wil lopen, want medici luisteren vooral naar medici. Hoeveel wij ook vanuit de patiëntrol hadden gezien, we waren geen experts. Gelukkig was onze huisarts als een engel beschikbaar. Die was over deze situatie nog niet gecontact. Eén telefoontje naar haar en ze belde het ziekenhuis op om te vertellen dat Maik prima voor zichzelf kon bepalen waar hij wilde zijn en zijn lichaam goed genoeg kende om te weten of het ernstig was of niet. Dus, om 12.15 stond ik buiten en om 12.30 deed ik dit verhaal bij de psycholoog.

Het is die modus waar je inzit als het je overkomt. Mijn rol was duidelijk de pragmatische regelaar geworden -ok, eigenlijk was ik dat altijd al-, met begrip voor het ziekenhuis. Al werd het je soms echt wel lastig gemaakt om geduldig te zijn. De frustratie bij Maik was naar mijn mening helemaal tercht. Hij voelde zich best prima (naar omstandigeheden) en om dan vanwege een vage bloedwaarde niet naar huis te mogen, terwijl de oorzaak van een kleine ontsteking bij iemand met uitzaaiingen, bizarre hoeveelheden medicatie en een weerstand van niets echt niet meer te traceren was is echt te zot voor worden. Laat hem gewoon gaan…

Volgens mij was dit trouwens de laatste keer dat we in het ziekenhuis waren, mede omdat hij bang was dat hij er niet meer uit zou komen als hij er nog een keer in ging. Die angst moet er naar mijn mening niet zijn. Het zorgt ervoor dat mensen met zo’n ziek lichaam zich niet meer durven te laten onderzoeken/behandelen, omdat ze zelf de grenzen niet mogen stellen. Ik begrijp dat de situatie lastig is, maar dit lijkt me niet de bedoeling toch? 

Avatar

Nadja van Kessel

Nadja van Kessel (27) is organisatietalent, hulpverlener in de grootste zin van het woord en ex-mantelzorger. Ze heeft de wereld aan haar voeten en is van plan er veel van te ontdekken.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X