Agnes over de tijd na het mantelzorgen: Een echte Arie

Vanmiddag was ik bij mijn moeder, die graag een andere lamp wilde naast de kast. Want die er stond had ze nooit mooi gevonden. En eigenlijk nog nooit aan. Dat nooit mooi begreep ik. Het was een lamp waar mijn vader dol op was. Met veel en fel licht.
Dat de lamp er nog steeds stond na ruim 3 jaar zonder mijn vader in huis verbaasde me. Maar goed.

Ik vroeg of ik de lamp alvast weg moest halen. Dat vond mijn moeder goed. Maar ze vroeg zich af of dat wel kon. Want het snoer liep helemaal onder de kast…
Ik dook op de vloerbedekking. En inderdaad het snoer was niet alleen zorgvuldig vastgemaakt met snoerspijkertjes op de plint en vastgelijmd op de vloer (als mijn vader iets deed, deed ie het goed), het liep door onder de kast.
Ik dook onder de kast. En vond er een echte Arie! Want onder de kast had mijn vader de adapter vastgemaakt. Er een plankje voor getimmerd. Op dat plankje een stuk blik, geknipt uit een Unox soepblik. Op maat gebogen en zorgvuldig vastgeschroefd. Daaraan was de adapter met een stukje elektriciteitsdraad, dat met een zelfgemaakt oogje met daardoor een schroefje aan dezelfde onderkant van de kast was geschroefd, vastgezet. Vast is vast.
‘Als papa iets in de muur schroeft kan daar een olifant aan hangen’, was een gevleugelde uitspraak bij ons thuis.
Evenals ‘het duurt even, maar dan héb je ook wat!’.
Want mijn vader kon alles, maar het tempo waarin liet altijd te wensen over…

Nu was ik met terugwerkende kracht onder de indruk van dit ingenieuze bouwwerkje van mijn vader. En ontroerd. Ik zag hem bezig. Uitproberend, diep zuchtend als het nét nog niet goed was, volhardend. Met eindeloze precisie. En engelengeduld.
Even was hij weer heel dichtbij. En waar ik me vroeger stoorde aan zijn tijdrovende projectjes, zag ik nu vooral de schoonheid. Zag ik mijn papa.

De onderdeeltjes heb ik met precisie en engelengeduld losgeschroefd. Evenals het touwtje voor het snoer dat met een schroefoogje in de kastbodem vast zat. Ze zitten in mijn tas. Een postuum monumentje voor mijn Aspergerpapa.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top