Aftershave #Rome #AdelheidRoosen #Mam #AlzheimerFluisteren

Zo vitaal als je vorige week was, zo fragiel ben je vandaag. Niet fysiek ziek, of ergens last van, maar mentaal weemoedig. Je zoekt je man. Je echtgenoot. Je medestrijder aan je zijde. Mijn vader. Nog op de drempel, roep je naar me vanuit je bed, waarin ik je bijna niet kan vinden, zo verstopt lig je onder de dekens. ‘Hep hep hep, jij hem nog nog gevonden? Zoek jij wel goed?’.

Ik gooi m’n spullen op de grond en kruip naast je. ‘Zo zo vreemd. Hem geroept en geroept, en nix’. Je zucht en ligt met gesloten ogen toch te staren. Ik zie dat je staart, naar binnen. Alle ruimtes die je daar nog kunt betreden, ga je binnen, en je ontwaart niets. Je ziet hem, ziet, hoort hem niet meer binnen wandelen, zoals alleen hij dat kon. Herkenbaar uit duizenden. Je hebt geen beeld meer. Ineens bedenk ik me, dat ik zijn aftershave heb meegenomen naar hier, toen we je verhuisden. Fock, waar heb ik die gezet. Ik duikel door je kasten en o wonder, de fles is er nog. Ik spuit het op en kruip weer naast je.

‘Mam’ zeg ik. ‘Ik zie hem niet, maar ruik eens even. Wie is dat?’. Je doet je ogen open als een bloem die openklapt. Helder, groot, alert. En in het zelfde moment breek je in huilen. ‘O, ikkik hep je, ‘khep je’. Je huilt en huilt, maar van geluk. Ik ook. En droom weg naar de herinnering waar je voor je grote liefde de nieuwe aftershave kocht, op jullie fietstocht door Rome.