skip to Main Content

Aanwezig zijn – gastblog van @RogierBoogers

De politie belde me om te vertellen dat mijn vader was gevonden. In de war en op zoek naar zijn vorige woning was hij weggelopen uit zijn verpleeghuis. Na honderden meters was hij met zijn rollator een horecazaak ingegaan. Hij wist niet waar hij was. In goede gezondheid werd hij teruggebracht.

Voor een demente vader ben je soms aanwezig. Ik begeleidde hem bij de huisarts, tandarts, in het ziekenhuis of museum. Helaas ben je, ook als mantelzorger, soms afwezig. Dat knaagt. Het piekeren komt boven op de hulp van een mantelzorger. Zo stond mijn broer hem thuis bij omdat hij ook lichamelijk verslechterde. Mijn broer kookte, gaf medicijnen en hielp hem naar bed. Toen die zorgvraag te groot werd, verhuisde mijn vader naar een verpleeghuis.

Vooruitgeworpen rouw

Daar werd het steeds moeilijker met hem te praten, en niet alleen over zijn administratie die ik waarnam. Zijn begrip en woordenschat brokkelden af. Steeds vaker verscheen een vertederende blik op zijn gezicht. Dat leverde een paradox op: mijn genegenheid voor hem groeide, maar die begreep hij steeds minder als ik die uitte. Toen al raakte ik hem langzaam kwijt en begon de vooruitgeworpen rouw. Ook al was ik aanwezig, hij was afwezig.

Die onomkeerbare verslechtering van zijn gezondheid voelde soms machteloos aan. Ik werd lid van de centrale cliëntenraad van de zorgorganisatie die mijn vader verpleegde. Een club van zo’n tien mensen die, met lokale en sectorale raden, de belangen van ongeveer 20.000 mensen in en om Amsterdam behartigt.

Cliëntenraad

In die raad ontmoette ik andere mantelzorgers. Mensen van wie een kind, broer of moeder wordt verpleegd of verzorgd. Ze kennen de praktijk. Overigens klinkt het woord ‘cliënten’ mij in de oren als een nagel die een oud schoolbord bekrast. Het is een economische benadering van zorg, waarin menselijkheid centraal moet staan.

Ik houd me in de raad bezig met thuiszorg en bracht voor de coronapandemie ook huisbezoeken. De mensen die ik sprak, waren tevreden over hun verzorgers. Soms waren ze zo kwetsbaar dat ik me afvroeg hoe ze zichzelf thuis redden. Hoe groot het beroep op hun mantelzorgers moest zijn, als die tenminste aanwezig waren.

Mantelzorgmaatschappij
Het aantal mensen dat thuis verzorging of verpleging nodig heeft, gaat groeien. Door de vergrijzing neemt het aantal plekken in een verpleeghuis relatief af. Er lijden bijvoorbeeld ruim 280.000 mensen aan dementie. Volgens Alzheimer Nederland bedraagt dit aantal in 2040 ruim een half miljoen.

Velen van hen blijven thuis wonen. Het is de vraag of er dan genoeg professionals zijn om adequate zorg te bieden. Meer mensen moeten een naaste helpen. Wie ontkomt er straks aan om voor een hulpbehoevend familielid te zorgen? Met een coronavaccin verdwijnt de anderhalve metersamenleving misschien, een mantelzorgmaatschappij lijkt onvermijdelijk.

Daarmee moet de overheid rekening houden. Ik zie diverse gemeenten die voor vragen over hun zorg alleen bereikbaar zijn op werktijden. Terwijl veel mantelzorgers door de week werken en hun pauze dan verliezen aan geregel. Die rust is nodig. Nu ken ik veel voorbeelden van betrokken ambtenaren die niks te verwijten valt. Het kan wel helpen als iemand van de gemeente ook aanwezig is buiten werktijden om zorgvragen te beantwoorden, zoals banken of verzekeraars dan ook open lijnen hebben.

De beste steun voor mantelzorgers blijft een sterke organisatie van de professionele zorg. Dat vraagt goede werkomstandigheden en beloningen. Bijvoorbeeld voor verpleegkundigen, thuiszorgers, hulp bij het huishouden en chauffeurs in het aanvullend openbaar vervoer. Maar ook voor anderen in de publieke sector, zoals politieagenten die je demente vader terugbrengen. Als je ze nodig hebt, dan wil je dat ze aanwezig zijn.

Rogier Boogers is lid van de Centrale Cliëntenraad van Cordaan, waar zijn vader in een verpleeghuis woonde. Op zijn eigen site www.mensenindezorg.nl schrijft hij over de ervaringen van mensen die hij als belangenbehartiger in de zorg tegenkomt.

 

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X