24 uur uit mijn leven als mantelzorger

Als mantelzorgveteraan weet ik als geen ander dat mantelzorg zoveel meer is dan alleen een boodschap doen of op de koffie gaan. Het is  geen 9 tot 5 klus die je even naast werk en gezin doet. Het houdt nooit op. Daarom wil ik via Mantelzorgelijk nog meer bewustwording creëren voor het thema mantelzorg. Hoe? Door voorbeelden uit de praktijk te delen, zodat mensen die geen benul hebben eens een goed inkijkje krijgen in de intensiteit, de hoeveelheid zorgen en de persoonlijke offers die vaak gepaard gaan met mantelzorg.

Hier 24 uur uit mijn leven toen ik voor mijn vader zorgde:

06:00 uur: De wekker gaat, mijn dag begint al vroeg. Ik moet niet alleen voor mijn Alzheimer vader zorgen, maar ook voor mijn zoon van 10. Eerst douche ik zelf en kleed me aan en dan help ik m'n zoon met opstaan, wassen en aankleden. We maken mijn partner wakker, kussen hem gedag en dan fietsen we snel naar het huis van m’n vader.

07:00: Ik help m’n vader met wassen en aankleden. Daarna maak ik ontbijt voor ons drie en zorg ik dat mijn zoon op tijd klaar is voor school. Voordat we vertrekken, bel ik snel even de huisarts om een afspraak te maken voor papa.  Hij heeft al een tijdje last van een akelig hoestje. Gelukkig kunnen we morgen al terecht.

08:10 uur: Dan breng ik mijn zoon naar school. Onderweg probeer ik hem alle aandacht te geven want ik weet dat hij die de rest van de dag weinig van mij zal krijgen. Eenmaal thuis help ik papa  aan alles wat hij nodig heeft om de dag door te komen. Tijdens die klus belt de vaste thuishulp van papa. Ze kunnen de komende 3 weken niet komen door de vakantie. Vanwege personeelstekort is er geen vervanging . Ik moet dus zelf vervangende zorg regelen, of het zelf doen. Godsamme dat kan ik er zelf echt niet bijdoen!
08:50 uur: Nu is het tijd om zelf naar mijn werk te gaan. Op mijn werk probeer ik me echt te concentreren op de gesprekken met klanten, maar mijn gedachten dwalen regelmatig af naar hoe het thuis gaat. Ik bel nog snel mijn zus om te vragen of ze straks ook nog even bij hem willen checken. Ook verzet ik nog even een klant voor morgen omdat ik  met m’n vader naar de huisarts moet. Ook gaat gedurende mijn werk minstens 15 keer mijn mobieltje over. Steeds mijn vader die mij niet hoort. Mijn klant die tegenover me zit raakt er behoorlijk geïrriteerd van. Ik zit er niet echt ontspannen bij en maak me zorgen over mijn vader.

12:00 uur: Tussen 2 klanten door bel ik snel even naar mijn zoon, die op school overblijft om te horen hoe het gaat. Hij is altijd blij als ik even bel. Ik slik even een brok in mijn keel weg. Hij is 10 maar mist tijdens deze ‘tropenjaren vol Alzheimer’ veel aandacht van mij.
Ook probeer ik mijn vader terug te bellen maar die neemt niet op. Ik voel de onrust nu opkomen. Zou het wel goed gaan?

14:00 uur: Ik ben klaar met werken en besluit snel langs de supermarkt te gaan voor extra boodschappen, zodat we deze week goed verzorgd zijn. Natuurlijk vergeet ik weer de helft omdat m'n kop zo vol zit.

15:00 uur: Onderweg van de supermarkt pik ik mijn zoon op van school. Zijn juf staat naast hem en vraagt of ik morgen na school even langs kan komen om iets te bespreken. Het gaat volgens haar niet goed met mijn zoon. In de auto vraag ik hem wat er mis is. Hij begint te huilen en zegt dat hij steeds vaker op de gang zit om zijn werkjes af te maken. We rijden weer door naar het huis van m’n vader en probeer ik hem gerust te stellen. Intussen vliegen de gedachten door mijn hoofd. Is dit mijn schuld? Doe ik niet genoeg met hem aan schoolwerk? Zit hij over mijn vader in?  Ik voel me onzeker en schuldig.  Als we bij mijn vader aankomen is die in alle staten omdat hij zijn autosleutel niet kan vinden... Het was voor de zoveelste keer vergeten dat hij al een jaar geen auto meer heeft. Het kost me een uur om hem te laten stoppen met zoeken.

17:00 uur: Ik maak snel een eenvoudige maaltijd, mijn partner voegt zich bij ons en we eten samen. Daarna helpt mijn zoon me met de afwas en we hebben het kort over school. Hij maakt zich geen zorgen over opa maar zegt dat hij steeds meer moeite heeft met z'n concentratie en daarom achterraakt op de andere kinderen in z'n klas.  Mijn partner repareert intussen de broodrooster, trekt een bezem door het huis, zet de kliko aan de weg en houdt mijn vader bezig.

19:00 uur: Na het eten help ik mijn vader met voorbereiden om naar bed gaan en vis nog even snel zijn wasgoed uit de wasmand. Mijn zoon doet ondertussen zijn huiswerk, maar heeft duidelijk behoefte aan aandacht. Ik probeer er voor hem te zijn, maar merk dat  ik gewoon te moe ben om gezellig te doen. Papa kijkt tv en gaat straks zelf naar bed of valt in slaap op de bank voor de tv. Misschien is dat laatste niet wenselijk volgens de casemanager dementie, maar ik heb dat inmiddels losgelaten. Ik kan niet overal voor zorgen. Wij gaan dan snel naar ons eigen huis.
20:00 uur: We spelen met z’n drietjes even een spelletje. Voordat m’n zoon naar bed gaat, stuur ik nog even een berichtje naar de overburen van mijn vader om te checken of alles goed gaat met papa. Zij proberen echt een oogje voor me in het zeil te houden en kijken regelmatig of m’n vader oké is. Echt geweldig! De buurvrouw ziet dat de gordijnen dicht zijn en dat er alleen boven een klein lichtje brandt. Voor mij een geruststelling. Papa ligt in bed.

21:00 uur: Ik breng m’n zoon naar bed, een vast ritueel volgt en ik rommel nog wat met de was  en strijk onze kleding voor morgen.

21:45 uur: Eindelijk is het tijd om zelf even tot rust te komen. Ik zak neer op de bank, maar kan mijn gedachten niet helemaal loslaten. Hoe moet dit verder? Ik weet dat we op den duur hulp nodig hebben, maar vind het moeilijk om die te vragen. Mijn partner komt naast me zitten met een pot thee en weet me gelukkig gerust te stellen. Dat doet me altijd goed. Ik besluit morgen contact op te nemen met de casemanager dementie om te kijken naar extra ondersteuning. We kijken samen een aflevering van onze favoriete serie. Nou deels dan..

22:30 uur: Papa aan de telefoon. Hij zoekt voor de zoveelste keer mijn overleden moeder. Ik besluit om maar even naar hem toe te gaan. Door de telefoon zeggen dat ze er niet meer is kan ik niet over m’n hart verkrijgen!

23:45 uur: Ik ben weer thuis. Het was wederom hartverscheurend om mijn vader zo onrustig en zoekende te zien. Hij mist mijn moeder enorm. Mijn partner slaapt intussen al. Dan maak ik nog snel even een to do lijstje voor de volgende dag en doe ik nog wat kleine huishoudelijke klusjes. Ook check ik nog even bij mijn zoon. Die ligt heerlijk in dromenland gelukkig. Ik weet dat ik morgen weer heel vroeg op moet, maar besluit toch nog even een beetje van mijn eigen administratie weg te werken. Ik ben ZZPer dus moet dat echt zelf doen. Na 20 minuten kan ik mijn ogen amper openhouden en ga naar boven.

00:45 uur: Ik ben blij dat ik deze dag ook weer heb overleefd. Ik kruip uitgeput onder m’n dekbed en hoop stiekem op een betere dag morgen. Mijn partner merkt niet eens dat ik naast hem lig.

01:30 uur: Ik slaap echt amper en wéér gaat mijn telefoon. Papa met hetzelfde verhaal. Hij zoekt mijn moeder. Volgens hem is ze zonder gedag te zeggen zo de deur uitgelopen. Mijn partner wordt ook wakker en doet zijn best om z’n irritatie te verbergen. Ik ga naar de badkamer en zittend op de toiletpot stel ik papa maar weer gerust. Na 15 tot 20 minuten lukt dat gelukkig en kan ik terug naar bed.  Maar ik kan de slaap nu echt niet goed meer vatten.

06:00 uur: Na een gebroken nacht gaat de wekker weer. Ik ben gesloopt en zou het liefst het dekbed over mijn hoofd trekken en nooit meer uit bed komen...

Dit waren 24 uur uit mijn mantelzorgleven. Ik nodig jullie heel graag uit om hetzelfde te doen. Laten we onze ervaringen delen, onze verhalen vertellen en zo bewustwording creëren over mantelzorg in de praktijk. Via Mantelzorgelijk kunnen we onze stem laten horen en dan hopelijk de erkenning krijgen die mantelzorgers zo verdienen.

Dus hierbij mijn oproep aan alle mede-mantelzorgers: deel 24 uur uit jouw leven via Mantelzorgelijk. Laat anderen zien wat mantelzorg écht inhoudt, deel je ups en downs, je mooie en moeilijke momenten. Laten we samen de bewustwording vergroten. Dat is hard nodig. Samen kunnen we het verschil maken. Doe je mee? Mail dan naar marjolijn@mantelzorgelijk.nl