Eén jaar getrouwd

Deze maand zijn we alweer één jaar getrouwd; of moet ik zeggen: pas? Het voelt als een eeuwigheid, door alles wat we meegemaakt hebben.

Vaak genoeg heb ik gedacht om het bijltje erbij neer te gooien, maar ik ben er nog steeds.

Je trouwt ook niet zomaar, het is in goede en in slechte tijden.

Dat de slechte tijden zo snel de overhand zouden krijgen, had ik nooit kunnen denken.

Het was niet alleen dat je fysiek slecht werd, maar in je gedrag was en ben je, met enige regelmaat (ook) compleet onmogelijk.

Dat laatste maakt het zo lastig om met je uit te houden.

Je bent onberekenbaar, projecteert je eigen onmacht op mij.

Ik weet het, en ik ken het ondertussen, en toch verras je me iedere keer weer.

Het went ook niet.

Toch hebben we ons eerste jaar samen gevierd, met een paar daagjes weg.

Je vindt dat helemaal geweldig, maar als dingen anders gaan dan je dacht of gewend bent, dan maakt het niet uit dat we in een hotel zijn met andere gasten, of met vakantie; je laat je gewoon gaan.

Je loopt een paar keer boos het hotel uit.

Gelukkig weet je wel de weg terug te vinden, maar ik voel mij opgelaten.

Denk: “Daar sta ik weer met mijn goede gedrag”…

We hebben samen een paar plaatsen bezocht, per fiets.

Was goed te doen, dacht ik van te voren, maar zoals je moeite hebt met (langer) lopen, zo heb je ook moeite met (langer) fietsen.

Eén keer moeten we over een fietspad door het bos, en dat vind je doodeng, want je ziet het pad niet goed.

Op de terugweg hebben we hem weer, en dan stap je voor de zekerheid maar af.

Toch protesteer je er niet erg tegen, tegen het fietsen op zich, en dat waardeer ik weer in je.

Wat dat betreft heb ik meer moeite om mijn tempo aan te passen, steeds op je te wachten, en mopper ik inwendig dat “dit” dus ook al geen goed idee was.

Voor een volgende keer, die hopelijk komt, moeten we het toch anders gaan invullen.

Misschien volstaan met dagjes uit te gaan…

Geschokt kijk je mij aan: “Hoezo, we kunnen heus dagjes weg blijven gaan, ook al kan ik niet ver lopen of ver fietsen”.

Alleen een dagje uit, is voor jou geen vakantie.

Pfff, niet weer ruzie, hoor!

Het blijft lastig. Wat is wel mogelijk, en wat is niet verstandig om te doen.

En ik kan natuurlijk alles alleen bedenken en organiseren, jij loopt wel achter mij aan.

Zelf zie je al helemaal geen bezwaren, maar mopperen kan je als de beste.

Soms word ik daar ook opstandig van, van dit alles, maar dat helpt natuurlijk niet.

Met een groepsreis zijn we ook eens mee geweest, met onze huwelijksreis zelfs, maar dan moet ik aan het gezelschap uitleggen wat je hebt, want dat is wel zo verstandig, en ja, ook dat vind ik best vervelend.

Maar goed, voor dit jaar hebben we onze vakantie gehad, en volgend jaar zien we wel weer verder.