Ze zocht hulp als mantelzorger … maar kon het niet vinden

Tijdje terug werd ik gebeld door iemand uit mijn eigen omgeving.
Ze zorgt al langere tijd voor haar vader, en die zorg werd steeds zwaarder. De rek was eruit, en of ik wist waar ze het beste terecht kon voor ondersteuning om wat meer ruimte voor zichzelf te krijgen.

Mijn eerste reactie was simpel: ik vroeg haar of ze al op de website van de gemeente had gekeken? Want daar moet je zijn als het gaat om Wmo en mantelzorgondersteuning. Omdat ik op mijn werk zat gaf ik aan dat ze me op een later tijdstip altijd terug mag bellen. Nog geen dag later belde ze terug.

Ze had gekeken, echt gezocht ook. Maar ze wist niet of ze daar wel goed zat… ze kon niet echt iets vinden wat bij haar paste. Dat verraste me, want ik kende de site van de welzijnsorganisatie en daar was toch altijd wel wat te vinden.

Dus ging ik zelf kijken

Met haar verhaal in mijn achterhoofd ben ik diezelfde route gaan volgen. Niet als mantelzorgveteraan, maar alsof ik haar was:

• moe
• zoekend
• niet zeker waar ik moest beginnen

En wat me opviel: de site was vernieuwd, maar het belangrijkste miste. Want waar begin ik eigenlijk? Als mantelzorger zoek je niet breed. Je zoekt niet onder “gezondheid”, “gezin” of “meedoen”. Je zoekt één ding: jezelf, en daar gaat het mis.

Want terwijl het aanbod er waarschijnlijk gewoon is, moet je als bezoeker:

• zelf bedenken waar je moet klikken
• zelf inschatten of iets bij je past
• zelf de puzzel leggen

Er is geen duidelijke ingang die zegt: “Ben je mantelzorger? Je bent hier op de juiste plek.” En dan ontstaat er twijfel, en twijfel is genoeg om af te haken.

Want laten we eerlijk zijn; de meeste mantelzorgers zitten niet rustig met een kop koffie een website door te nemen. Ze:

• hebben weinig tijd
• zitten vaak al over hun grens
• zoeken iets dat direct herkenbaar is

Als dat er niet is, gebeurt er dit: “Dit zal wel niet voor mij zijn.” En de zoektocht stopt, nog voordat er contact is geweest. Dat is het echte probleem. Niet dat er geen ondersteuning is, maar dat die ondersteuning niet als zodanig wordt herkend. En dat is een cruciaal verschil.

Veel websites zijn opgebouwd vanuit logica: thema’s, beleidsdomeinen en brede doelgroepen. Maar zo zoeken mensen niet, zeker mantelzorgers niet. Die zoeken op herkenning en vaak op één woord: mantelzorg. En als dat woord ontbreekt op de plek waar de zoektocht begint, voelt het simpelweg niet als een plek voor hen.

Wat zou helpen?

Het zit niet in grote systemen maar in iets heel eenvoudigs:

• Zeg expliciet: “Ben je mantelzorger?”
• Maak één duidelijke ingang
• Laat iemand binnen een paar seconden voelen: hier hoor ik thuis

Dat kan het verschil maken tussen afhaken en hulp vinden.

Het telefoontje liet mij nog niet los en ik denk dat zij hierin geen uitzondering is. Dat er meer mantelzorgers zijn die zoeken, twijfelen… en uiteindelijk niets doen. Terwijl de hulp er wél is.

Herken je dit?

Ben jij mantelzorger en heb je wel eens gezocht naar hulp via een website van een gemeente of organisatie en vond je wat je nodig had? Laat het weten in een reactie.