We zien wel wat de toekomst brengt # mantelzorg

In onze serie ‘Wat is jouw verhaal’ plaatsen we deze week het verhaal van Annie

wat-is-jouw-verhaal

Ik ben sinds twee jaar een gepensioneerd administratief medewerkster. Het was op dat moment waarschijnlijk de juiste tijd voor mij om niet meer te hoeven werken omdat ik al een paar jaar voor mijn 96 jarige moeder zorg, die lijdt aan een vorm van dementie. In het begin zorgde ik een klein beetje naast mijn fulltime baan maar tegenwoordig ben ik 24/7 mantelzorger. Lang leve het pensioen want hoe had ik het anders moeten doen? Mijn moeder heeft namelijk altijd te kennen gegeven dat ze niet naar een verzorgingshuis wilde en thuis wil sterven.

In de afgelopen twee jaar is haar dementie veel erger geworden en ondanks dat ze fysiek nauwelijks iets mankeert vervaagt haar geest met de dag. Eigenlijk zorg ik nu – op mijn 67ste – voor een 96 jarig kind. Als ik nu naar haar kijk kan ik nauwelijks geloven wat het effect van dementie op haar maar ook op mij – als mantelzorger – heeft. Ik ben altijd enorm geduldig met haar maar het wordt toch steeds moeilijker om het ook te blijven. Mijn moeder zit opgesloten in een wereld die ik niet begrijp. Elke dag opnieuw hoop ik dat ik erachter kom wat zij doormaakt zodat ik er misschien beter mee kan omgaan.

Inmiddels wil moeder niet meer dat ik van haar zijde wijk en omdat we in een huis wonen. Ik zorg dus echt dag en nacht voor haar en dat verstikt me nu bijna. Ik ben een levendige 67 jarige, goed ontwikkelde vrouw die een leven naast deze vier muren heeft en de kleine uitstapjes naar de apotheek en supermarktzijn voor mij echt niet voldoende. Inmiddels heb ik wel een vrijwilliger gevonden, die af en toe op haar past als ik wel een sociaal uitje heb maar dan nog is mijn moeder niet uit mijn hoofd te krijgen. Het vreemde is dat ik als ik thuis ben steeds weg wil en als ik dan weg ben, wil ik toch weer zo snel mogelijk terug naar huis. Mijn moeder beheert mijn hele leven!

Op dit moment wil ik haar nog niet naar een dagbesteding of verpleeginstelling laten gaan. Ze heeft mij ook altijd  gesteund tijdens mijn huwelijk en mijn scheiding, de geboorte en opvoeding van mijn twee zonen, het huis wat ze mede heeft gefinancierd en tot haar 88ste heeft ze ook op mijn kleinkinderen gepast tot ze oud genoeg waren om naar school te gaan. Ik voel het als mijn plicht om haar thuis te laten, tot ik echt niet meer verder kan. We zien wel wat de toekomst brengt..

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top