We zagen elkaar

Mijn man woont nu bijna een jaar in het verpleeghuis.
Ik wist dat dit moment ooit zou komen, maar niets had me voorbereid op hoe leeg het thuis zou voelen.

Ik ga bijna elke middag bij hem langs. We drinken samen beneden in het restaurant een kop koffie met wat lekkers erbij. Dat moment is ons ritueel geworden. Maar onze gesprekken zijn niet meer wat ze waren. Er vallen stiltes. En soms weet ik zelf ook niet meer wat ik moet zeggen.

En eerlijk? Tussen al die mensen voelde ik me vaak juist heel alleen.

Het was me al een paar keer opgevallen dat er een vrouw zat die regelmatig onze kant op keek. Niet nieuwsgierig, maar herkenbaar. Alsof zij ook iemand miste die er nog wel zat.

Op een dag heb ik mijn verlegenheid aan de kant gezet en ben naar haar toegelopen en zei:
‘Volgens mij komen wij hier allebei vaak.’ We raakten aan de praat en mijn gevoel zat wel goed: haar partner woont er ook.

Nu drinken we soms samen koffie. En af en toe, na het bezoek, gaan we samen even het dorp in. Een boodschapje, een winkelrondje. Gewoon iets kleins. Mijn verdriet is niet weg, maar het voelt wel minder eenzaam.

Mijn gelukje wil ik delen want misschien zit er ergens naast jou ook iemand die wacht op een klein begin.