Wat is het verschil?

De storm is weer even gaan liggen na alle berichtgevingen die naar buiten werden gebracht over het intensief inzetten van de mantelzorger, nu ook in het ziekenhuis. Toch wil ik in mijn blog van vandaag nog weer op dit onderwerp terugkomen. Niet om nog eens extra olie op het vuur te gooien maar zou er zo graag een helder beeld bij willen hebben. Want dat het in heel de zorg anders moet dat begrijp ik, maar wat verwacht men nou echt van de mantelzorger?

Deze vraag is ontstaan door een tweetal artikelen van Twentse zorgorganisaties in onze regionale krant. In het eerste artikel werd ingegaan op het Volledig Pakket Thuis; verpleeghuiszorg achter de voordeur zoals zij het benoemen en wat zij sinds kort aanbieden. Maar hoe volledig is dat pakket dat zij zeggen aan te bieden? “Wij kijken eerst naar wat de cliënt zelf nog kan. Maar daarnaast is de mantelzorg onmisbaar. Elkaar helpen is een voorwaarde in de toekomst.”

Met name dat laatste zette mij dus aan het denken: want overal wordt geclaimd dat het beslist geen verplichting mag worden maar met juist die laatste zin lees ik het wel als een taak die wij op onze schouders dienen te nemen. De toon is gezet, voor wat betreft de zorgaanbieder: senioren moeten zich vaker alleen zien te redden want de overheid trekt zich terug, de beroepsbevolking heeft geen handen genoeg om voor iedereen te zorgen. Mantelzorg is niet vrijblijvend meer…

Vervolgens melden zij tussen neus en lippen door ook nog even dat zij erop hopen dat de dochter van mijnheer “Jansen” ook om de deur gaat kijken bij mevrouw “Pietersen” die geen kinderen in de buurt heeft. Let wel: dit zijn allemaal hun eigen woorden hé? Dat jullie niet denken dat ik dit nu zo uit mijn duim zuig!

Dus begrijp je dat ik hierin lees dat het wel degelijk een verplichting is, dat het allang niet meer om een eigen keuze gaat? Daar de bij, welke mantelzorger zou weigeren (trieste situaties daargelaten) zij zorgen uit liefde ondanks dat zij ook geen andere keuze hebben. Want nu is die vraag wel heel reëel: wie doet het anders?!?

Waar ik pissed-off van word is dat in mijn beleving misbruik wordt gemaakt van de mantelzorger die in principe geen kant op kan. Er is voor deze grote groep bar weinig geregeld, en niemand lijkt zich er druk om te maken. Behalve hier Mantelzorgelijk, met Marjolijn en Margreet, die vechten voor mantelzorgend Nederland! Soms vraag ik mij af of iedereen zich dat wel echt beseft…

Het tweede artikel ging om een groep zorgverleners die in Indonesië waren klaargestoomd om o.a. hier in Twente de zorgorganisaties te komen versterken. Extra handen aan het bed, men was laaiend enthousiast want de eerste groep was al aan het werk. Ikzelf had er toen al mijn bedenkingen bij, begrijp me goed, niet om die mensen maar wel bij het wervingsbureau die zich hiermee bezighield. “Weer zo’n club die grof geld gaat verdienen AAN de zorg”, en ik zit er volgens mij niet ver naast.

Die eerste groep is in opstand gekomen, ze geven aan dat ze overwerkt zijn, uitgebuit worden en aan hun lot worden overgelaten. Kunnen jullie je daar ook niet helemaal in vinden?? Daarnaast zijn ze van mening dat ze te veel uren moeten werken en te weinig betaald krijgen. Er is nu dus een onderzoek gestart door de Arbeidsinspectie en zo lang dat loopt geeft de IND geen visa af voor de nieuwe groep die erbij zou komen.

Met dit gegeven hoop ik dat jullie nu dus ook voor jezelf denken: tot hier en niet verder! We moeten samen opstaan tegen het onrecht dat de mantelzorger wordt aangedaan, samen sterker: ik blijf ervan overtuigd!