Wat als ik mijn rode mantel aan de wilgen had gehangen?

Twintig jaar Mantel-Zorg.
Twintig jaar waarin die mantel niet alleen iets was wat ik droeg,
maar ook iets wat mij vormde.

Wat als ik hem had uitgedaan, opgehangen,
en was doorgelopen?

Niet omdat ik niet wilde zorgen.
Maar omdat ik niet meer kon.

Geen keuze, maar noodzaak

Die vraag voelt bijna verboden.

Want wat had ik dan moeten doen?
Mijn vader laten verpieteren?

Met de jaren werd de zorgvraag zwaarder.
De professionele zorg bleef achter, de gaten werden groter.
En ergens werd er blijkbaar van uitgegaan
dat ik die gaten wel zou vullen.

Dus deed ik dat.

Ik ging minder werken.
Ik ging meer zorgen.
Niet omdat het een vrije keuze was,
maar omdat er geen alternatief was.

Een systeem dat leunt

We noemen het mantelzorg.
Alsof het iets warms is, iets vanzelfsprekends.

Maar wat als het ook iets anders is?

Wat als het een systeem is
dat leunt op mensen die niet kunnen afhaken?
Wat als er stilzwijgend op wordt gerekend
dat liefde het altijd wint van uitputting?

De onzichtbare belasting

Mantelzorgers staken niet.
Ze laten hun dierbaren niet vallen.

En misschien weten we dat allemaal al heel lang.
Misschien weten beleidsmakers dat ook.

Dat er een grens is aan wat geregeld wordt,
omdat daarachter mensen staan
die toch wel bijspringen.

Niet omdat ze willen.
Maar omdat ze niet anders kunnen.

De mantel blijft hangen

En daar schuurt het.

Want als iets zo onmisbaar is,
waarom wordt het dan zo vanzelfsprekend gemaakt?

Waarom voelde het voor mij niet als een keuze?
Waarom moest ik mijn werk aanpassen
om zorg te kunnen blijven geven
die eigenlijk professioneel georganiseerd zou moeten zijn?

Die rode mantel in de wilg blijft hangen in mijn gedachten.

Niet als een teken van opgeven.
Maar als een vraag die blijft knagen:

Wat zou er gebeuren
als mantelzorgers van nu hun mantel wél zouden laten hangen?

Niet uit onwil.
Maar omdat ze niet meer kunnen.

Hoeveel zorg zou er stilvallen?
Hoeveel mensen zouden tussen wal en schip raken?
Hoeveel leed zou er achter de voordeur ontstaan, ongezien, ongehoord?

Misschien is dat precies waarom die mantel blijft hangen waar hij hangt.
Waarom hij steeds weer wordt opgepakt.

Niet omdat hij licht is.
Maar omdat er te weinig is om hem over te nemen.

En zolang dat zo is,
blijven mantelzorgers dragen
wat eigenlijk niet alleen van hen is.