Waarom komen mantelzorgers niet naar lotgenoten bijeenkomsten?

Regelmatig worden wij door mantelzorgondersteuners uitgenodigd om een lezing of workshop te komen geven voor mantelzorgers. Daarbij valt op dat het animo voor dat soort bijeenkomsten helaas niet altijd even groot is. Super jammer. Niet alleen voor ons als bijdragers aan zo’n avond en voor al die vrijwilligers die hun stinkende best doen om lotgenotenavonden te organiseren, maar ook voor de mensen die niet komen. Echt een gemiste kans, als je ons vraagt.

Maar hoe komt dat toch? Er zijn verschillende redenen waarom mantelzorgers mogelijk niet naar fysieke bijeenkomsten komen die door ondersteuners worden georganiseerd:

  1. Tijdgebrek: Mantelzorgers hebben vaak een druk schema door hun zorgverplichtingen. Zeker de werkende en intensief zorgenden onder ons. Het kan moeilijk zijn om tijd vrij te maken voor fysieke bijeenkomsten.
  2. Emotionele belasting: De zorg voor een naaste kan emotioneel uitputtend zijn. Mantelzorgers kunnen zich overweldigd voelen en hebben misschien behoefte aan rust in plaats van sociale interactie.
  3. Onbekendheid met de bijeenkomst: Sommige mantelzorgers zijn zich misschien niet bewust van de beschikbare bijeenkomsten of weten niet wat ze kunnen verwachten, waardoor ze aarzelen om deel te nemen.
  4. Zorg voor de zorgvrager: Mantelzorgers kunnen zich zeer veel zorgen maken over de zorg voor hun naaste tijdens hun afwezigheid, waardoor ze liever thuisblijven.
  5. Schaamte of stigma: Sommige mantelzorgers kunnen zich terughoudend voelen om hun situatie te delen met anderen, uit angst voor oordeel of gebrek aan begrip.
  6. Voorkeur voor online ondersteuning: In de huidige tijd geven veel mensen de voorkeur aan online bijeenkomsten of ondersteuning, omdat dit flexibeler is en minder tijd en moeite kost.
  7. Gebrek aan aansluiting: Mantelzorgers kunnen zich onzeker voelen of denken dat ze niet zullen aansluiten bij de andere deelnemers, waardoor ze besluiten om niet te gaan.
  8. Onbekendheid met de rol: Veel mensen realiseren zich gewoon niet dat ze mantelzorger zijn. Ze zien hun zorg voor een naaste misschien als vanzelfsprekend en zijn zich niet bewust van de ondersteuning die beschikbaar is of van de voordelen van deelname aan bijeenkomsten. Dit gebrek aan bewustwording kan hen weerhouden van deelname maar zorgt er in het algemeen voor dat zij niet op de hoogte zijn van de verschillende vormen van ondersteuning.

Wij hebben deze ‘mogelijke’ redenen vanuit onze eigen mantelzorgervaringen opgesteld. Onze vraag aan jou: missen we iets in dit rijtje? Laat het ons asjeblieft weten in een reactie onder ons blog. Wij vinden het namelijk belangrijk dat we als mantelzorgers  de juiste signalen over ondersteuning afgeven. Niemand heeft namelijk iets aan interventies die totaal geen impact maken, toch?!

Avatar foto

Onze onderzoeksredactie bestaat uit een team van zeer ervaren mantelzorgers en mantelzorgveteranen die hun diepgaande kennis en persoonlijke ervaringen inzetten om anderen te informeren en te ondersteunen. Met onze artikelen creëren wij bewustwording over het thema mantelzorg.

Comments (3)

  1. De lijst die er geplaatst is, is zeker heel volledig. In de eerste 8 jaren waarin ik mantelzorgers heb mogen ondersteunen, is mij opgevallen dat mensen wel ondersteuning en advies willen hebben maar dit op individuele basis. Door de coronatijd ondersteunde ik alleen telefonisch en dan op een tijdstip dat de naaste prettig vond. Later heb ik aangeboden dat mantelzorgers elkaar konden ontmoeten, hier bleek een enkele maar behoefte aan te hebben. Mijn ondersteuning is nog steeds telefonisch. Het probleem zit er nu in hoe je de individuele mantelzorger bereikt.

  2. Soms is de verhouding tussen de zorgbehoevende en mantelzorger niet optimaal, waardoor het mantelzorgen een extra zware mentale belasting vormt. Een ouder-kindrelatie kan verstoord zijn door allerlei oorzaken, zoals bij KOPP-kinderen, maar ook bij kindermishandeling, emotionele verwaarlozing etc.
    Ook als je enig kind bent kan dat een extra belasting zijn in het mantelzorgen, omdat er dan soms ook geen anderen toegelaten worden (zorgbehoevende is een zorgmijder).
    Dit zijn zo twee voorbeelden waarbij er sprake kan zijn van schaamte van een mantelzorger om hierover te spreken, omdat dit niet “sociaal wenselijk” is.

  3. ‘Algemene’ bijeenkomsten zijn nogal vaak gericht op mensen die voor hun ouders of partners zorgen. Ouders die mantelzorgen voor hun kinderen worden regelmatig over het hoofd gezien waardoor zij zich niet thuis voelen op zulke bijeenkomsten.
    En aanvullen op punt 1 kan opvang voor je zieke/gehandicapte kind regelen lastig zijn.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top