Waarom gaat er toch nog steeds te weinig geld naar mantelzorgondersteuning?

Mantelzorgers nemen in Nederland een groot deel van de zorg voor hun rekening. Hoe dat komt? Door politieke keuzes moeten mensen bijvoorbeeld – tegen beter weten in – te lang thuis wonen met ondersteuning van hun mantelzorgers. Hun inzet vertegenwoordigt inmiddels een maatschappelijke waarde van tientallen miljarden euro’s per jaar. Toch krijgen zij zelf vaak nauwelijks de ondersteuning die nodig is.

Oorzaken op een rij:

1. Versnipperde verantwoordelijkheid
Mantelzorg valt tussen verschillende domeinen (zorg, welzijn, gemeente, werkgevers).    Er is geen duidelijke regie en dus ook geen structurele financiering.

2. Onzichtbaarheid van de problematiek
Mantelzorgers melden zich niet altijd, uit bescheidenheid of onbekendheid. Hun overbelasting en eenzaamheid blijven daardoor onder de radar.

3. Budgetdruk bij gemeenten
Gemeenten moeten kiezen tussen jeugdzorg, Wmo, welzijn en mantelzorg. En hoe erg ook, maar antelzorgondersteuning verliest vaak in die prioriteitenstrijd.

4. Geen structurele kosten-batenanalyse
De maatschappelijke waarde van mantelzorg wordt wel genoemd in rapporten, maar nauwelijks meegenomen in de begroting of besluitvorming.

5. Ongelijkheid tussen gemeenten
Het aanbod aan ondersteuning verschilt sterk per gemeente. Daardoor ontstaat willekeur en ongelijkheid in de zorg voor mantelzorgers.

Gevolg
Mantelzorgers besparen de samenleving miljarden, maar betalen zelf de prijs in gezondheid, inkomen en sociale verbondenheid. Zolang mantelzorg niet structureel erkend en gefinancierd wordt, dreigt de zorg onder hun schouders te bezwijken.Vraag is: moet je dat als maatschappij echt willen?

Oproep
Het is tijd voor een landelijke koers:

• Vaste steun, niet afhankelijk van de gemeente. Mantelzorgondersteuning moet gewoon structureel geregeld zijn, waar je ook woont.

• Echte waardering in beleid en geld. Erken dat mantelzorg onmisbaar is en laat dat terugzien in plannen én budgetten.

• Makkelijk regelen, zonder gedoe. Toegang tot hulp en vergoedingen moet simpel zijn, zonder stapels formulieren of lange wachttijden.

Mantelzorgers zijn geen onzichtbare vrijwilligers in de marge, maar de stille motor onder ons zorgstelsel. Het is nu echt wel eens tijd dat hun bijdrage gelijkwaardig wordt teruggegeven in steun en middelen.