Waar ik wakker van heb gelegen..

Ooit eerder heb ik eens een mantelzorggeluk gedeeld, hoe gelukkig ik was met mijn eigen appartementje waar ik nu woon. Wat daar allemaal aan is vooraf gegaan heeft mij heel wat kopzorgen gegeven, over een wakkerligger gesproken…..

Na het overlijden van mijn vader heb ik in de week na zijn afscheid de woningstichting gebeld om te regelen dat de huur voortaan van mijn bankrekening moest worden afgeschreven. Tenminste, ik dacht dat zo even te kunnen regelen. Niets bleek minder waar, binnen een paar dagen lag er een brief in de bus dat dit niet mogelijk was. Omdat ik geen medehuurder was moest ik dit voorlopig maar even zelf overboeken. Voorlopig want ik zou de woning moeten verlaten.

Ik heb hier eerder al eens over geschreven hoe deze situatie is ontstaan → Samen onder één dak

Onzekerheid

Hoe intens moeilijk en frustrerend deze situatie was om doorheen te gaan kun je je misschien wel wat bij voorstellen. De communicatie tussen de woningstichting en mij verliep zeer moeizaam. Op mijn vraag hoeveel tijd ik had om een andere woning te zoeken werd altijd vaag beantwoord. Als ik maar aan kon tonen dat ik ook echt actief was in het zoeken naar woonruimte.

Nog niet wetende of ik überhaupt een andere woning toegewezen zou kunnen krijgen moest ik wel met het opruimen gaan starten. Maar waar moest ik alles laten, moet ik een opslag gaan huren of doe ik gewoon heel de inboedel weg. Wat moet ik dan nog wel zo lang houden om nog enigszins te kunnen wonen? Echt, toen waren er momenten dat ik serieus dacht dat ik compleet door zou draaien.

Labiel

De nachten werden lang, heel lang en geloof mij daar word je labiel van hoor. Je haalt van alles in je hoofd, allerlei scenario’s zag ik voor mij. Dakloos als dat ik in de opvang terecht zou komen of onder een brug was niet aan de orde, ik zou terecht kunnen bij familie of bij een vriendin. Het idee om op mijn 58^e mijn voeten bij een ander onder de tafel te moeten plaatsen maakte mij radeloos. Hoe goed bedoelt het ook was, dat zag ik echt niet zitten. Dan had ik als plan om zolang ergens een chalet op een park te huren. Of ik liet alles zo hoog op lopen dat de politie en het plaatselijke nieuws eraan te pas zou komen.

Een maand of vier later kwam eindelijk het goede nieuws dat ik dit appartementje kreeg toegewezen en ging alles ineens in sneltreinvaart, gekkenwerk. Op een gegeven moment waarin ik al weken grotendeels in de keuken leefde, tussen opgestapelde verhuisdozen en een puinhoop van “heb ik jou daar” kreeg ik een soort van mentale inzinking.

Te lang had ik mij sterk gehouden, dit moest er gewoon even uit. Mijn bed was al naar de stort gegaan, lag tijdelijk met een matras op de grond. Maar met de gedachte dat aankomende weekend de verhuisdag zou zijn viel ik voor het eerst in maanden als een blok in slaap….