Samen onder één dak

Eerder heb ik mijzelf aan jullie voorgesteld in een van mijn blogs, daarin kwam naar voren dat ik samenwoonde met mijn vader. In dit blog wil ik daar nog eens op terugkomen om een beeld te geven hoe deze woonsituatie eigenlijk is ontstaan en hoe het er nu voorstaat. Want ik bedacht mij dat ik vast niet de enige ben die hier ook voor heeft “gekozen” of er nog over na zit te denken, het zou mij niet verbazen gezien de extra zorgtaken die er voor mantelzorgend Nederland aan zitten te komen.

Onze minister Helder heeft besloten dat onze kwetsbare ouderen zo lang mogelijk zelfstandig thuis blijven wonen met ondersteuning van (grotendeels) mantelzorg, evt. thuiszorg (mocht dit nog beschikbaar zijn) en allerlei technische snufjes. Zo lang mogelijk, tot het echt niet meer gaat… Wie gaat die grens bepalen? En wie verzekerd ons dat er tegen die tijd een verpleeghuisplek beschikbaar is, want ook daarin wordt flink bezuinigd. Verpleeghuizen worden er niet meer gebouwd, plan van aanpak zijn verpleeghuisbedden thuis in zogenaamde woonzorg complexen waarin het appartement zelfstandig wordt gehuurd. 3 x raden wie ook daar grotendeels de zorg zal moeten waarnemen…

Ik vind het persoonlijk een zeer zorgelijke ontwikkeling. Zowel voor de zorgvrager als voor de mantelzorger, want zij zijn het die slachtoffer gaan worden van deze dubieuze maatregelen!

Dan nu mijn eigen woonsituatie; ik mantelzorgde voor mijn vader in totaal 20 jaar, de langste periode als ondersteuning omdat mijn moeder de zorg voor hem had. Na haar plotseling overlijden nu 8 jaar terug heb ik de zorg van de een op de andere dag op mij genomen. Ik was binnen ons gezin de oudste en enige die geen eigen gezinsleven had, woonde ook nog in dezelfde wijk dus het was voor mij eigenlijk niet meer dan logisch dit op te pakken.

De eerste jaren was het allemaal nog te doen, naast de zorg voor mijn vader kon ik mijn parttimebaan behouden. Maar beetje bij beetje begon mijn vader steeds meer in te leveren en steeds vaker moest ik schipperen tussen zorg, werk en mijn eigen huisje. Na periodes van veel valpartijen en opnames in ziekenhuis en revalidatiecentrum werd duidelijk dat het zo voor mijn vader niet langer kon. Hij had nu ook regelmatig zorgvraag in de late avond of nacht. De thuiszorg gaf aan dat zij de zorg niet meer konden waarborgen, extra zorgmomenten zaten er gewoonweg niet in er kon zelfs nog een periode aankomen dat de avondzorg eraf zou worden gehaald ivm bezuinigen. Even voor de duidelijkheid: ook dit betreft een appartement wat van oorsprong een woonzorg locatie was!! Misschien gelijk duidelijk waarom ik mij zorgen maak over de woonzorg centrums waar onze regering zo prat op gaat…..

Dus zo kwam het ervan: vorig jaar augustus 2021 ben ik bij hem in gaan wonen, de woningstichting stemde in met inwoning het werd ook officieel mijn woonadres bij de gemeente, maar ik kon niet op het huurcontract worden bijgeschreven. Ik nam het voor lief, ja naïef achteraf gezien maar was er eigenlijk van overtuigd dat mijn vader en ik samen nog wel wat tijd te gaan hadden. We hebben nog een aangepaste vaarvakantie gemaakt deze zomer, we maakten nog kleine uitstapjes, naar omstandigheden hadden we het naar ons zin maar helaas heeft zo niet mogen zijn. Hij is in oktober toch nog vrij plotseling overleden.

En nu zit ik dus (nog) in het appartement, wat nu een 55+complex is geworden. Ik zeg nog want ik moet tzt de woning verlaten. Ik wist dat ik een risico nam door niet op het huurcontract te staan, ik wist dat er een reglement bestaat dat je eerst 2 jaar aantoonbaar een huishouden moet hebben gedeeld om eventueel in aanmerking te komen voor bijschrijving op het huurcontract.

Was het naïef?  Ja!

Had ik een keuze om het anders te doen? Nee, ikzelf vind van niet… want heb je een keuze tussen je ouder te laten verpieteren of jezelf veilig te stellen? Ik persoonlijk kon dat niet!

Ik hoop met mijn verhaal anderen alert te houden, zoek eerst goed uit wat je moet doen voor je een soortgelijk besluit gaat maken.

Liefs, Jo(landa) xoxox