Verlichting

Mijn zoontje Mees, hij is acht en heeft autisme, is al dagen helemaal gefascineerd door de lichtjes in de tuin van de buurman. Vooral ’s avonds wordt hij erdoor aangetrokken; hij zegt dat ze zingen. Het is fijn om te zien hoe blij hij ervan wordt, maar eerlijk? Het zorgt ook voor onrust. Hij wil dan telkens nog even naar buiten, ook als het allang bedtijd is. Soms schreeuwt hij dan uit frustratie als het niet mag, en dat breekt wel eens mijn hart… én mijn energie.

Afgelopen weekend hoorde de buurman hem weer roepen. Ik schaamde me een beetje toen hij vroeg wat er aan de hand was. Maar ik heb hem uitgelegd hoe belangrijk die lichtjes voor Mees zijn, hoe die hem helpen om te ontprikkelen, en hoe lastig de avonden soms kunnen zijn. De buurman luisterde echt. Dat alleen al voelde als een opluchting.

En toen gebeurde er iets wat ik totaal niet had verwacht.

Deze vrijdag kwam ik thuis en zag ik ineens een snoer lichte, zachte lampjes aan mijn eigen schutting hangen. Precies die kleine, rustgevende knippers waar Mees zo dol op is. De buurman stond erbij met wat overgebleven tie-wraps in zijn hand.
Hij zei alleen maar: “Ik dacht dat dit jullie misschien zou helpen.”

Ik voelde de tranen in mijn ogen springen. Niet van verdriet, maar van erkenning. Iemand die ons ziet. Die meedenkt. Die een stukje van de last van mijn schouders haalt. Mees danste door de tuin, helemaal opgaand in het licht. En wat helemaal geweldig is, hij kan nu hangend over de bankleuning naar buiten kijken om ze te zien.

Ik wilde dit met jullie delen omdat dit precies is wat je soms nodig hebt: iemand die even luistert. Eén iemand die een lichtje ophangt, letterlijk en figuurlijk.