Van die eindejaarsgedachten

Vooral in deze tijd van het jaar denk ik veel aan mijn ouders en mijn broertje, het blijven dan toch wat beladen dagen als het om emoties gaat. Zo gaan gedachten ook naar mijn tijd van mantelzorgen voor mijn vader, de ups en downs in al die jaren. Terugkijkend bedenk ik mij wat mantelzorg voor mijn leven heeft betekend, maar sta ook zeker stil bij alles wat mantelzorg mij heeft gebracht. Want naast de zorgen, de moeilijke momenten en het verdriet, heeft het mij ook heel veel moois opgeleverd.

De band met mijn vader bijvoorbeeld. Door intensief voor hem te zorgen, groeiden we nog dichter naar elkaar toe dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Mijn wereld werd kleiner, dat klopt, maar daardoor leerde ik genieten van de kleine dingen die ertoe doen. Samen een paar uurtjes erop uit, samen aan de warme maaltijd waar mijn vader altijd van genoot, het genot van een simpel bakkie koffie met wat lekkers in de avond, samen voor de TV.

Mijn onverwachte ontslag na dik 30 jaar bij mijn vorige werkgever. Wat voelde dat toen als een klap. Maar nu zie ik: dat ontslag bracht me bij een werkgever die wel mantelzorgvriendelijk is. Een plek waar ik volop steun kreeg tijdens het verlies van zowel mijn broer als mijn vader. Waar ik spontaan een bloemetje kreeg in moeilijke dagen. De collega vanuit een andere locatie (een uur rijden van mijn werkplek vandaan) om mij op te halen om ergens bij te praten onder het genot van een heerlijke lunch.

Zonder mantelzorg was ik (nog) niet bij Mantelzorgelijk uitgekomen. Ik had dan al de ervaringen die ik hier opdoe moeten missen. De online ontmoetingen met lotgenoten nooit gehad. Een bijzonder mooi mens zou dan nooit in mijn leven zijn gekomen.. Dat ik nu als mantelzorgveteraan op het platform kan bijdragen, is voor mij een waardevolle toevoeging in mijn dagelijkse leven.

Dus ja, ondanks alles: prijs ik mezelf *GELUKKIG*