Toeren op zaterdagmiddag

Sinds het infarct heeft ze haar rijbewijs niet meer, mijn vrouw..
Het mapje ligt nog in de la, precies waar het altijd lag. Soms pakte ze het even vast, alsof ze wilde voelen of het er nog is. Ze zei er nooit niets over, maar ik zag het wel.

Op een zaterdag, ergens midden september werd er aangebeld. Onze kleindochter stond op de stoep, sleutelbos in haar hand (ze had haar rijbewijs sinds kort op zak). Ze kwam om oma op te halen, gewoon om een stukje te gaan rijden.

Ik zie nog altijd dat gezicht van mijn vrouw voor me, aarzelend lachend want onverwachte momenten zijn lastig voor haar. Te veel prikkels waardoor ze snel van slag kan raken, maar tot mijn verbazing vroeg ze mij haar jas te pakken want ze ging op stap.

Dik twee uur later kwamen ze terug. Met verhalen over smalle weggetjes, een verkeerd genomen rotonde en muziek die net iets te hard stond. Mijn vrouw praatte sneller dan ik haar in maanden had gehoord. Ze lachte, ze had echt genoten.

Die zaterdag is nu min of meer een gewoonte geworden, elke twee weken. Soms naar het water, soms even naar de stad of winkelcentrum. Onze kleindochter achter het stuur, mijn vrouw naast haar, commentaar leverend alsof ze zelf nog reed. “Hier moet je uitkijken hoor.” “Deze bocht ken ik.”

En ik? Ik had ineens tijd. Tijd zonder zorgen, zonder opletten, zonder plannen. Ik liep op een zaterdagmiddag weer eens de biljartclub binnen. Dezelfde geur, dezelfde tafel, dezelfde mannen die deden alsof er niets veranderd was. En voor nu voelt dat ook een beetje zo.

Heb mijn kleindochter wel op het hart gedrukt dat het voor haar niet als verplichting moet gaan voelen, dat wil ik beslist niet. Ze heeft mij beloofd dat eerlijk te zeggen als het zover komt, voor nu vindt zij het fijn om te kunnen doen zegt ze.

Mijn geluk is onze kleindochter, een echte schat!

Gerald