skip to Main Content
Omgaan Met Rouw Om Een Dierbare Die Nog Leeft

Omgaan met rouw om een dierbare die nog leeft

Als er een ding is waar ik me de afgelopen zes jaren als mantelzorger voor mijn vader over verbaasde, dan is het wel het grootste misverstand over rouw en rouwverwerking rondom het verlies van een dierbare met een vorm van dementie. Mijn vader leeft toch nog? Hij is niet dood dus wat zeur ik dan? Ik moet juist blij zijn. Hoe bizar is het dat er door veel mensen blijkbaar alleen maar gerouwd kan (of mag)  worden om iemand die is overleden.

Maar wat als iemand waar je veel van houdt nog in leven is maar stukje bij beetje verloren gaat?  Dan ga je toch ook door een rouwproces? Een rouwproces dat maar niet ophoudt en steeds heviger wordt, naarmate je dierbare achteruit gaat. Wanneer een dierbare dementie krijgt, gaat hij of zij steeds minder lijken op de persoon die hij of zij ooit was. Jij als achterblijver verliest de persoon zoals je hem of haar kende maar ook het contact of de relatie dat jullie samen hadden. Rouwverwerking zonder overlijden is het rouwen om het verlies van het contact en de relatie met iemand die je heel dierbaar is.

De relatie die ik nu heb met mijn vader is niet meer gelijkwaardig. Ik zorg en dein met hem mee. Dat moet want anders zijn de bezoekjes aan hem nauwelijks te handelen. Denk je dat hij ooit nog aan me ziet dat er iets in mijn leven speelt? Dat ik verdrietig ben om hoe hij geworden is? Welnee! Vroeger had hij aan één blik op mij genoeg om te zien hoe het met mij was maar nu ziet en voelt hij dat echt niet meer.

Of wat denk je van de momenten dat hij niet meer meteen weet wie ik ben? Ik sta dan in de deuropening en hij kijkt dwars door me heen. Geen blijk van herkenning. Geen blijheid in zijn ogen omdat ik binnen kom. Dat komt dan pas als ik heel dicht voor hem sta, zijn hand pak en zeg: “Dag pap, hoe gaat het? ” Hij herkent me nog steeds maar steeds minder snel. Het afschuwelijke is dat die dementie niet te stoppen is. Het wordt niet beter, alleen maar slechter en straks herkent hij me waarschijnlijk helemaal niet meer.

Natuurlijk ben ik blij als hij me wel meteen herkent maar de kans is dus groot dat ik op een dag voorgoed uit het geheugen van mijn vader ben gewist. Dit is heel pijnlijk en roept behoorlijk wat emoties op: verdriet, maar ook woede, teleurstelling en wat te denken van machteloosheid. ..Mijn vader komt nooit meer terug, net als mijn moeder die overleden is.

Soms betrap ik mezelf op de gedachte dat ik dan maar liever zou willen dat mijn vader dood was in plaats van dement. Een gevoel waarvoor ik me dan meteen schaam want hey… ik heb hem toch nog? Ik wil niet klagen maar mag ik dan asjeblieft verdrietig zijn om iets dat nooit meer terug komt? Dat is in het geval met mijn vader net zoals in het geval met mijn moeder. Ik ben in wezen beide ouders verloren. En dat geeft gevoelens van rouw.

Ik weet dat er meer mensen zijn die dit zo ervaren. Naast een steeds zwaarder wordende zorg voor je dierbare, krijg je deze gevoelens ook nog op je bordje en dat is best zwaar. Er over praten met lotgenoten kan het wellicht gemakkelijker voor je maken. Dat hielp mij in elk geval wel. Rouwen om iemand die nog leeft is best moeilijk en wordt je vaak (onbedoeld) ook niet makkelijker gemaakt door mensen die geen idee hebben. Mijn vader is echt niet meer, ondanks dat hij leeft. Het is dan toch vrij normaal dat ik daarover dan verdrietig ben ?

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 8 reacties
  1. Mijn moeder kreeg onlangs de diagnose ‘beginnende dementie’ en ze is nog heel goed aanspreekbaar en ze herkent me nog elke keer. Ze weet als ik weer thuis ben, soms niet meer dat ik net twee dagen bij haar was. Toch herken ik heel veel in je verhaal. Dank je wel voor het delen!

  2. Heel veel aspecten aan het zorgen voor/hebben van een ouder met dementie ‘wordt je vaak (onbedoeld) ook niet makkelijker gemaakt door mensen die geen idee hebben’.
    De ervaring leert dat écht begrip slechts komt van mensen met een zelfde ervaring…
    Dank je wel voor het verhaal.

  3. Mijn man is op 3 december overleden. Niemand begrijpt dat het overlijden van mijn man niet zo’n heftige rouw teweegbrengt als het laatste jaar thuis en twee jaar geleden toen hij de deur uit moest naar een verpleeghuis. Die rouw was overweldigend. Zowel voor mij als voor mijn man, hij herkende mij niet meer maar wist wel dat hij met mij mee wilde. Nu hij is overleden brengt dit uiteraard veel verdriet, maar ik voel ook rust. Voor hem en ook voor mij. Het ergste dat kan gebeuren is immers nu gebeurd.

    1. Hoi Trudy,

      Allereerst gecondoleerd met het overlijden van je echtgenoot. Ondanks het verdriet na zijn overlijden, snap ik dat het niet zo heel veel rouw teweeg brengt. Ik kan me namelijk indenken dat je al lang geleden – stukje bij beetje – afscheid hebt moeten nemen en dat zijn overlijden ook een bepaalde rust geeft. Toch zal ook jij deze hele periode van zorgen een plaatsje moeten geven. Ik wens je veel sterkte en liefs

  4. Dank voor je verhaal. Zo herkenbaar.
    Het is ook elke keer weer een stukje meer afscheid nemen, het aftakelen stopt niet en denderd maar door.
    Voor de naasten een zware en emotionele periode.
    Heel moeilijk om je ouder zo te zien veranderen in een totaal ander persoon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X