Ochtendstress

Ik ben nooit een ochtendmens geweest, en eerlijk gezegd ben ik dat nog steeds niet.

Maar door de zorg voor mijn man beginnen mijn dagen vroeg, hij is ’s ochtends al zo wakker, aanwezig, vol vragen. De dag start meteen, nog voor ik zelf goed en wel op gang ben. Ik loop dan heel de dag met zo’n opgejaagd gevoel in mijn lijf.

Behalve op de dagen dat hij wordt gedoucht door de thuiszorg. Na het douchen is hij altijd helemaal gevloerd en gaat dan eerst weer terug op bed om pas tegen de klok van elf uur weer de woonkamer in te komen. Dat zijn míjn ochtenden!

Ik drink rustig koffie, lees mijn krantje op mijn gemak. Klungel wat aan.. Geen gehaast, geen geroep, alleen maar stilte. Het zijn maar een paar uurtjes, maar ze maken voor mij zo’n verschil. Ik start die dagen niet vanuit moeten, maar vanuit rust.

De thuiszorg had dit door, kon ook niet anders want de spanning die dit alles gaf was duidelijk zichtbaar. Nu hebben ze het zo geregeld dat mijn man drie keer per week onder de douche gaat. Voor hem fijn maar stiekem ook voor mij, want dat rustige begin van de dag is mijn kleine geluksmoment.

Blij met het thuiszorgteam die wij hebben, ze zagen mij ook en daardoor kan ik het weer wat beter volhouden.

Christa