Mw.Post zit bij het bewonersoverleg
| ‘Zit u lekker mevrouw Post?’ Mevrouw Post knikt. Ze is met haar 69 jaar een van de jongste bewoners van dit verpleeghuis. Deze voormalige supermarktmedewerker verblijft hier nu 2 maanden, samen met haar 3 kanaries. En een robotpoes die ze trouw overal mee naartoe neemt. ‘Hij is niet echt hoor, maar wel gezellig’, zegt ze vaak in het voorbijgaan. We zitten met zijn allen aan de grote vergadertafel op afdeling 4. Verzorgenden Lucianno, Yvonne, Geert en Chantal zijn ook van de partij. Mevrouw Post kijkt wat stuurs voor zich uit, maar begint dan te praten ‘Jongens, mevrouw Post is hier vandaag om ons te vertellen hoe ze het hier vindt. Voorheen deden we de bewonersoverleggen zonder bewoners, maar ik vind het veel belangrijker om te horen hoe mevrouw Post het hier zelf eigenlijk ervaart’. Zuster Chantal begint met de ogen te rollen. Broeder Lucianno geeft mevrouw Post een knipoog en verzorgende Yvonne notuleert: ‘Alles wat u zegt Mientje, schrijf ik hier op. Dus hou u vooral niet in!’ Lucianno begint te lachen ‘Mevrouw Post, hoe vindt u het hier?’ ‘Kut. Driemaal kut’. ‘En wat vindt u kut? Driemaal kut?’ ‘Dat mens naast mij begint s ochtends al te zingen. Ik word er wakker van’. ‘U wordt wakker van de geluiden van de buurvrouw?’ ‘Kattengejank is het. Ik slaap sowieso niet goed. Mijn bed is niet te doen. Spijkerhard’ Ik kijk naar Yvonne. ‘Schijf jij dit allemaal even letterlijk op?’ ‘En hoe vindt u de maaltijden?’ ‘Slecht. Smakeloos. Smerig’ ‘En de groepsactiviteiten, als zingen Hoe vindt u die?’ ‘Dat gekraai van die oude bessen. Niet te doen. Was ik maar doof in plaats van dement’. ‘En hoe vindt u het op de groep? Hoe vindt u uw medebewoners?’ ‘Die mensen zijn knettergek. Het is hier net een gesticht. Ze moeten allemaal opgesloten worden’ Verzorgenden Yvonne en Lucianne lijken hun lach nog maar nauwelijks te kunnen onderdrukken. ‘En hoe vindt u uw kamer?’ ‘Lelijk. Veel te klein. En spierwit’ ‘Ontzettend fijn dat u alles zo helder en beknopt beschrijft. Dank u wel. Dan heb ik nog een laatste vraag voor u. Hoe vindt u de zorg hier? De mensen die u verzorgen?’ ‘Fantastisch. Heel lief. Geweldig’. ‘Wat fijn om te horen. En wat vindt u lief aan ze, als ik vragen mag’. ‘Ze luisteren. En maken mij aan het lachen’ ‘Welk cijfer zou u de broeders en zusters geven?’ ‘Een 9. Nee 10’. Mevrouw Post werpt Geert en Yvonne een handkus toe. Luciano staat op. ‘Mag ik u een kus geven?’ Mevrouw Post knikt. ‘Mag ik u danken voor uw openhartigheid!’ De verzorgenden beginnen te klappen. Mevrouw Post kijkt mij vragend aan. ‘Deed ik het goed zo?’ ‘Heel goed. We hebben alles opgeschreven’. ‘Fijn. Oh mijn buurvrouw Corrie zie ik al op de gang staan. Ik ga maar. Dan kan zij naar binnen’. ‘Tot de volgende keer. Met de poes in de rollator rijdt mevrouw Post weg’ ‘Dag jongens’ ‘Dag Mien’, roepen de verzorgenden in koor. Als ouderenpsycholoog heb ik jarenlang bewonersoverleggen gevoerd zonder bewoners. Een gemiste kans. Want wie kan ons nu beter vertellen hoe het gaat dan de mensen zelf. En daarom voeren we tegenwoordig regelmatig overleggen met bewoners erbij. En ook al lijken sommigen het niet goed te begrijpen, onze betrokkenheid wordt gevoeld. En dit werkt helend. Ze doen ertoe. Elk moment van de dag. |
Meer lezen
Comments (0)