Dhr Jansen mag een minuut lang schelden van de psycholoog

‘Ben je daar weer met die rotkop?’

‘Ook goedemorgen Jansen. Ja sorry ik heb slecht geslapen’

‘Die rotkop bevalt mij niet’
De heer Jansen zit half ontbloot en ongeschoren bij het tafeltje in de gang. Deze voormalig conciërge van een middelbare school woont sinds 4 maanden in het verpleeghuis. Alleen. Met 2 goudvissen die mochten mee verhuizen en een parkiet die al 2 jaar niet meer zingt.

‘Wat dacht u van mij? Het bevalt mij ook niet. Maar wat kan ik doen?’

‘Flikker op’

‘Ik kom toch even zitten. Heb zo hard gefietst om op tijd bij u te zijn. Ik keek er erg naar uit’
Ik ga zitten bij de kapstok, onder de foto van zijn 6 kleinkinderen uit Spijkenisse.

‘Godver’

‘Ja kut’, zeg ik

‘Lamlul’

‘Goed meneer Jansen. Ik zet de stopwatch aan. U kent het. Dit ding telt tot 60. En in deze 60 seconden verwacht ik zoveel mogelijk gezeik van u.

‘Zeikwijf’

‘Tijd gaat nu in! Start!’

‘Houd je bek’

Goed zo, ga door’.

‘Ach hou toch je smoel wijf’

‘Nog 50 seconden Jansen’

‘Trut, bitch, kutflat’

‘Ja en vergeet het eten niet he?’, zeg ik

‘Kutvoer, varkensvoer, koeienstront’

‘Met zout’

‘Houd je smoel’

‘En wat vindt u van de mensen hier?’

‘Oude klootviolen, met kunstgebitten aan de reet’

‘En de zusters?’

‘Achterlijke jetten’

‘Met hun klote trompetten’, vul ik aan

Ik sta op en loop naar meneer Jansen toe.
‘Nog 20 seconden. Het is tijd voor een kopje koffie. Dat heeft u wel verdient’

‘Kutkoffie, steek maar in de reet’

‘Melk en 2 suikerklontjes toch?

‘Doe niet zo achterlijk’

Nog 10 seconden, gooi er nog wat uit’

‘Kut, met je vlaflip’

‘En?’

‘Waar is die kutkoffie?

‘Alsjeblieft’

‘Bek dicht’

‘Zeker. Nou proost Jansen. Gezellig. Zo samen’

‘Smoel!’ zegt meneer Jansen al proostend.

‘Fijn om hier weer te zijn’, zeg ik al glimlachend onder het genot van een kopje cappuccino.

En zo zitten meneer Jansen en ik op zijn gangetje. In verpleeghuis ‘de Molenwieken’.
Hij lijdt aan frontaal dementie en ik aan slapeloze nachten. Sinds mijn jongste tandjes doorkrijgt.

Hij scheldt de hele dag door en ik zou soms wel de hele dag willen schelden. We kennen dat gevoel allemaal wel. Toch? Dat je lekker even zou willen losgaan

Meneer Jansen doet het. En ik corrigeer niks. Maar laat het zijn. Na ons kopje koffie spelen we een kaartspelletje. Waarbij hij alles en iedereen verrot scheldt maar toch geniet van het samenzijn. Op zijn manier. En wie er wint? Iedere keer weer? Meneer Jansen. Het wordt gevierd met de legendarische woorden ‘je bakt er geen kut van’

Het is waar. En mag gezegd worden.

‘Tot volgende week Jansen!’

‘Hou je bek!’

‘Gezellig! Dag!’

Omgaan met dementie; het meest dankbare wat er is. Ik hou ervan!;

Het is mijn missie als ouderenpsycholoog om de 'binnenwereld' van de mens met dementie, de naaste en zorgprofessional te onthullen. Zodat we met meer begrip en kennis eindeloos véél voor hen kunnen betekenen. Achter het gedrag gaat een rijke belevingswereld schuil. Als we haar kennen, worden de mogelijkheden immens. Door middel van muziek, theater en psychologie neem ik u mee in deze bijzondere wereld. Voor meer info: www.dementieintheater.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top