Mini Mouse en een groot hart

Door de blogs van de afgelopen weken van/voor jonge mantelzorgers wil ik als moeder graag een  moment van geluk met jullie delen. Met als middelpunt mijn lieve, stoere dochter die door omstandigheden eigenlijk ook al bijdraagt in de zorg voor haar papa.

We gingen met z’n drieën naar de kermis. Mijn man in zijn rolstoel, onze dochter van tien vol enthousiasme aan zijn zijde. De geur van poffertjes, suikerspin en harde muziek. Het was allemaal even teveel en precies goed tegelijk.

Voordat we naar huis zouden gaan, wilde ik nog een zakje oliebollen halen. Voor bij de thee, op de bank, zo’n klein ritueeltje waar ik altijd naar uitkijk. Terwijl ik in de rij stond, bleven mijn man en dochter bij zo’n grijpmachine staan. Ik zag nog net hoe hij, met volle concentratie, probeerde een knuffel eruit te halen. De grijper pakte, tilde… en liet los. “Ah, jammer,” hoorde ik haar roepen.

En toen gebeurde het

Een jongen, een jaar of zestien misschien, stapte uit een groepje vrienden. Stoere houding, pet op, maar zachte ogen. Hij liep recht op mijn dochter af, hield een grote Mini Mouse in zijn handen en zei: “Hier, voor jou.”

Mijn dochter keek hem met open mond aan, totaal overdonderd. Ik rende er snel naartoe om hem te bedanken.
“Waarom geef je je knuffel weg aan haar?” vroeg ik hem. Hij keek even naar mijn man, toen naar mij, en zei: “Ik weet wat het is… als je vader hulp nodig heeft.” Zijn vrienden riepen hem, hij zwaaide even nonchalant en verdween weer tussen het lawaai van de kermis.

Thuis lag onze dochter languit op de bank, Mini Mouse stevig tegen zich aangedrukt. Mijn man glimlachte. En ik? Ik voelde de tranen prikken.

Een knuffel en een jongen met een groot hart. Een moment dat mijn dochter hopelijk nooit meer zal vergeten. Ik in ieder geval niet!