Mijn mantelzorggeluk – Samenwonen

Een gevoel van geluk in mijn mantelzorgjaren..Het moment dat ik officieel toestemming had van de woningbouw om bij mijn vader in te kunnen gaan wonen. Ondanks dat het in een zeer heftige periode was en ik ook best verdriet had met het leegruimen van mijn eigen huisje. Er viel hiermee heel wat stress van mijn schouders. Geen dubbele zorg meer, kon er nu met meer rust voor mijn vader zijn.

Klinkt misschien vreemd voor velen, maar het heen en weer vliegen tussen zorg voor mijn vader en mijn verantwoordelijkheden op mijn eigen adres: het was mij teveel te veel geworden. Dat had ook echt niet langer door moeten gaan, had het nog heel anders met mij afgelopen.

Mijn vader vond het geweldig uiteraard 😉 In (voor mij) wat moeilijke momenten probeerde hij met humor mij altijd op te beuren. Leuke anekdote: op een gegeven moment kwam hij met een A4-tje aanzetten waarop hij de “huisregels” had opgeschreven.  Want, zei die: dat we dat duidelijk hebben, dat je je plek in dit huis kent nu we samenwonen.

We hebben het zo nog twee jaar samen volgehouden, mijn vader kwam te overlijden en de stress kwam in alle hevigheid terug. Ik moest het huis uit omdat ik geen medehuurder was,  geen uitzondering voor mantelzorg. Met de steun van M&M hier van Mantelzorgelijk voelde ik mij sterk genoeg er een zaak van te maken, maar het was al niet meer nodig: ik kreeg het appartementje toegewezen waar ik nu woon.

Hoe het nu bijna 2 jaar later met mij is? Ik ben gelukkig!

Advies!

Laat dit een waarschuwing zijn voor andere mantelzorgers, informeer je zelf goed voor je ook een soortgelijke beslissing gaat nemen. Zorg dat je medehuurder wordt, want het is nog niet zo geregeld dat je automatisch mag blijven wonen in een huurhuis!