Mijn liefde kwam aan de deur

Ik las laatst een blog bij jullie over hoe lastig het kan zijn om een relatie aan te gaan als je mantelzorger bent voor je ouder. Dat raakte me wel, want ik herkende er veel in… maar tegelijkertijd dacht ik: ik wil juist ook eens de andere kant laten zien. Want eerlijk? Ik heb de liefde juist in die periode ontmoet.

Ongeveer een jaar geleden lag mijn vader in het ziekenhuis. Ik zorg normaal gesproken voor hem, dus alles rondom zijn huis en afspraken kwam toen ook op mij neer. Zo ook de jaarlijkse onderhoudsbeurt van de cv-ketel. Ik had er een middag vrij voor genomen en ging naar zijn huis om de monteur binnen te laten.

Ik weet nog dat ik een beetje gehaast en moe was. Mijn hoofd vol met wat ik nog moest doen, en half met mijn gedachten nog bij mijn vader. Toen werd er aangebeld en daar stond hij. Gewoon een monteur… maar wel meteen een hele aardige.

We raakten aan de praat. Eerst over de ketel natuurlijk, maar dat ging al snel ergens anders over. Over mijn vader, over mantelzorg, over hoe je leven soms ineens op z’n kop staat. En hij luisterde echt. Dat viel me misschien nog wel het meest op.

Op een gegeven moment zag hij een lamp op de wasmachine liggen en vroeg hij waarom die daar lag. Ik moest lachen en zei dat mijn broer dat soort klusjes normaal doet, maar dat die een beetje op zich liet wachten. En dat ik zelf niet zo handig ben met elektriciteit.

Voor ik het wist was niet alleen de cv-ketel weer gekeurd, maar had hij ook de badkamerlamp gemonteerd. Gewoon omdat hij dat wel even wilde doen. Hoe lief is dat?

Lang verhaal kort: het werd tijd dat hij weer verder moest. Bij de voordeur maakte hij nog een grapje: “Mocht je nog een klusje hebben, laat maar weten.” En terwijl hij dat zei, krabbelde hij snel zijn nummer op een papiertje, dat hij toen heel nonchalant achterliet op het tafeltje in de hal.

Blij dat ik toen heb gedaan, na een aantal dagen had ik hem inderdaad een berichtje gestuurd.

We zijn nu een jaar verder en hebben het heel fijn samen. En misschien nog wel het mooiste: hij begrijpt mijn situatie. Hij weet dat afspraken soms ineens moeten veranderen omdat er iets met mijn vader is. En in plaats van dat dat lastig is, denkt hij mee en is hij er gewoon.

Dus ja, mantelzorg is niet altijd makkelijk en het kan je leven behoorlijk bepalen. Maar het betekent niet dat er geen ruimte meer is voor liefde. Soms komt het juist op de meest onverwachte momenten. Zelfs tijdens een onderhoudsbeurt van een cv-ketel 😉