Mijn gelukje – De vrijwilliger met een gouden hart

Soms zijn het juist de mensen die niet hoeven, maar het tóch doen, zij maken het verschil. De vrijwilliger in de zorg, goud waard deze mensen.

Als mantelzorger voor mijn vader is er ook een lange periode geweest waarin ik verantwoording had voor mijn tante in het verpleeghuis. Weduwe en geen kinderen. We waren stapel met elkaar, heb er vele dierbare momenten als herinneringen aan overgehouden. Maar het was soms ook behoorlijk stressvol, wanneer mijn vader slechtere dagen had bijvoorbeeld. Dan kon ik er niet voldoende voor haar zijn en dat knaagde. Dat schuldgevoel dat je er niet bent, terwijl je weet hoe fijn ze het zou vinden.

Op zo een dag kreeg ik foto’s toegestuurd van een dansmiddag in het verpleeghuis. En daar stond ze, mijn tante, midden op de dansvloer (ze was dol op dansen) hand in hand met een vrijwilliger die haar nog kende van vroeger. Aan haar gezicht kon ik zien dat ze volop genoot.

Die vrijwilliger had haar vaker onder haar hoede genomen. Even aandacht, even contact, even die vonk van herkenning. Voor mijn tante betekende dat levensvreugde. Voor mij betekende het rust en dankbaarheid.

Vrijwilligers in de zorg zijn ook zo waardevol, ze brengen licht in dagen die soms zwaar kunnen zijn. En niet alleen voor de bewoners, maar ook voor ons mantelzorgers. Mijn gelukje op deze zondag is voor al die vrijwilligers.

* Dank jullie wel dat jullie er zijn, precies wanneer het nodig is ♥