Mijn broer is nu een beetje “thuis”

Toen mijn broer na zijn herseninfarct in het verzorgingshuis kwam te wonen, brak mijn hart een beetje. Hij, de jongste bewoner daar, tussen mensen die vaak vele jaren ouder waren. Hij voelde zich er niet thuis, en eerlijk gezegd voelde ik me ook verloren. Elke keer als ik hem zag, leek hij een beetje verder weg te zakken in eenzaamheid.

Maar geluk schuilt soms echt in kleine dingen, en soms in een nieuwe medewerkster met een liefde voor salsamuziek. Ze bracht niet alleen haar energie en danslust mee, maar ook een stukje van ons thuis, van Curaçao, van wie we zijn. Ineens zag ik weer de vrolijke blik in mijn broers ogen. Hij werd levendiger, lachte vaker en begon zijn eigen muziek te draaien.

Hij is inmiddels verhuisd naar een kamer op de begane grond, met een klein tuintje voor zijn raam. En wanneer ik nu op bezoek kom, hoor ik al bij d deur de klanken van onze muziek. Soms ruikt het in zijn kamer zelfs naar pastechi of johnny cake, lekkernijen die de medewerkster hem af en toe brengt. Ik zie hem genieten, en dat betekent zoveel voor mij.

Waar eerst zorgen en verdriet waren, is nu rust gekomen. Mijn broer heeft een stukje geluk teruggevonden. En daarmee ik ook.

Marelyne