Meneer Erp vindt zichzelf een slecht mens

‘Vindt u mij een slecht mens? ‘
‘Ik vind u geen slecht mens. U heeft gedaan wat u op dat moment kon. Meer kon u niet doen’
‘Maar als ik het over zou mogen doen.
‘Had u alles zo anders gedaan, vul ik aan
‘Dat weet ik zeker’, zegt meneer Erp.
‘Maar kijk om u heen. Kijk naar de foto’s van uw familie. Wat ziet u in hun ogen?’
‘Liefde’
‘En wat nog meer?’
‘Waardering’
‘En?’
‘Vertrouwen’
‘Precies. Dat is zo. U heeft 3 zonen grootgebracht. U heeft uw vrouw met dementie jarenlang verzorgd. En natuurlijk heeft u fouten gemaakt. Ik ook. Als ik sommige dingen over kon doen, had ik het gedaan. De baan die ik hiervoor had moest ik mensen naar de isoleer brengen bij woede aanvallen. Dat is zo lang geleden. Dat gaat nu allemaal heel anders.
U heeft gedaan wat u. Hoe lang heeft u voor haar gezorgd?’
’20 jaar, ongelofelijk’
’20 jaar leed ze aan Alzheimer’
Meneer Erp knikt. ’20 jaar. Ze was nog in de bloei van haar leven. We zouden net met pensioen gaan’
‘En wat was het jullie gegund’.
Meneer Erp heeft 60 jaar keihard gewerkt in zijn rozenkwekerij. Met Ans aan zijn zijde. Zijn tweede grote liefde, zoals hij zelf zegt. De eerste is gestorven aan een noodlottig ongeval. Maar met Ans vond hij opnieuw het geluk. Ze kregen samen drie kinderen. En lagen vaak ‘s avonds in bed te dromen over de verre reizen die ze samen zouden maken. Door Amerika. Met een camper maar al snel werd duidelijk dat Ans steeds meer vergat en Fred er alleen voor zou komen te staan
‘Ik deed alles zelf. Ik tilde haar ‘s avonds de trap op. We woonden in dit oude boerderijtje. Ik wilde het nog voor haar opknappen maar tijd. Het was een gebrek. Maar als ik dan die trap hoorde kraken met Ans in mijn armen voelde er nog iets vertrouwd. Het behang hing los. De lamp knipperde in ons gangetje. Maar Ans kende het. Verbouwen zou haar overstuur maken. Het was ons plekkie. Waar we de kinderen samen grootbrachten en monopolie speelden in de opkamer’.
‘Tot er die tijd kwam dat ze ook de trap niet meer herkende. Ze was zo bang. Tot ze ook bang voor mij werd en ik haar niet meer kon dragen’
Meneer Erp begint te huilen. ‘Ik heb haar weggedaan. Als een vuilniszak. Bij het grofvuil. In zo’n vreselijk verpleeghuis. Ik zie haar nog staan achter het raam. Die lege blik. Zwaaien deed ze niet meer.
En die stilte in ons huis. De trap kraakte nog steeds. Maar zonder Ans hoefde het voor mij niet meer. Ik wilde dood en heb vaak getwijfeld. Als ik op bed lag. Zal ik..nu.. ja..nee, ik kon het niet.
Meneer Erp neemt een slok van zijn anijsmelk. ‘U wilt echt niks?’
‘Doe mij er ook maar een dan’, zeg ik met een glimlach. Met de stok in de armen strompelt hij naar zijn oude keukentje met uitzicht op zijn weiland en zijn kwekerij. Waar zijn 3 jongens nu in werken.
‘Het duurt even hoor. Ik heb niet zo’n modern ding dat de melk zelf schuimt. Wij deden het altijd met de hand. Weet je, het is ook wel tijd om te gaan voor mij. Als je zo oud bent, voelt het steeds minder vertrouwd. Alles is zo veranderd, Mevrouw Blom’
Zeg toch alsjeblieft Sarah
‘Sarah. Het is tijd. Ik voel dat mijn dagen geslagen zijn en het is goed’.
‘U heeft er het beste van gemaakt’
‘Ik hoop het’.
Dan komt Meneer Erp terug strompelen. ‘Anijsmelk. Kent u het?’
‘Nu wel’, zeg ik lachend.
Ik vind het fijn dat u er bent mevrouw…. Sarah’
‘Ik ook’.
‘Het is toch dat momentje in de week dat je iemand ziet’
‘Dat is het’, zeg ik.
‘Wilt u nog iets tegen Ans zeggen?’
Meneer Erp staat op en loopt naar de kist in de huiskamer.
‘Wat ben ik blij dat je weer thuis bent. Ik zei het je toch, ik heb het je toch beloofd’.
Ik blijf zitten en luister naar meneer Erp
‘Ik kom snel naar je toe. Nu kan het. Dan zijn we weer samen. Dag lief gansje’.
Meneer Erp lacht
‘Zo noemde ik haar vaak. Gansje’
Ik ga naast meneer Erp staan.
‘U heeft uw best gedaan. Naar al uw vermogen’.
Meneer Erp knikt. ‘Misschien’
‘Misschien’, zeg ik. En dan geeft hij haar een kus op haar mond
‘Dag lieverd. Ik hou van jou. Heel heel veel’.
Omgaan met dementie; het meest dankbare wat er is. Ik hou ervan!

Het is mijn missie als ouderenpsycholoog om de 'binnenwereld' van de mens met dementie, de naaste en zorgprofessional te onthullen. Zodat we met meer begrip en kennis eindeloos véél voor hen kunnen betekenen. Achter het gedrag gaat een rijke belevingswereld schuil. Als we haar kennen, worden de mogelijkheden immens. Door middel van muziek, theater en psychologie neem ik u mee in deze bijzondere wereld. Voor meer info: www.dementieintheater.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top