skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – De Gewone Dingen

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – De gewone dingen

Dit is mijn 19e jaar als mantelzorger, ik kan het bijna niet geloven.

Na een aantal mini beroertes kreeg mijn moeder last van geheugenstoornissen. Negen jaar lang was ik haar mantelzorger. In 2007 stierven de ouders van mijn kleinkinderen, een tweeling, tijdens een auto-ongeluk. De rechtbank stelde mij en mijn man John aan als verzorgers van de tweeling. Dit deden we zeven jaar.

In 2013 kreeg John’s een aortadissectie (een scheur in de binnenwand van de aorta). Hij onderging drie spoedoperaties en tijdens de laatste werd zijn ruggenmerg beschadigd waardoor zijn benen verlamd raakten. Hij lag acht maanden in het ziekenhuis en mocht toen naar huis waar ik alle zorg op me nam. Ik ben nu drie jaar zijn mantelzorger. Hoewel mijn ervaring met mantelzorg van pas kwam, moet ik zeggen dat zorgen voor iemand met een handicap anders is. Het brengt andere uitdagingen met zich mee.

Erop uitgaan bijvoorbeeld vereist een nauwkeurige planning. Ik moet eerst kijken of het weer goed genoeg is en blijft. Dan moet ik zorgen dat John de juiste kleding draagt en de auto zo parkeren dat er voldoende ruimte aan de zijkant is. De elektrische rolstoel moet in positie gebracht worden en dan moest ik John helpen om de auto in te rijden en vervolgens moest ik de rolstoel veilig vastzetten. Ik heb dan het gevoel dat ik in die korte tijd werk voor een hele dag heb gedaan, maar op het moment dat we veilig onderweg zijn voel ik me echt goed.

Kortgeleden bood John aan om me te helpen met boodschappen doen. “Ik weet waar veel dingen staan en kan ze dan naar jou brengen,’ legde hij uit. Ik weet dat hij het goed bedoelde, maar de reactie in mijn hoofd was ‘oh nee…’ Hoe leuk ik zijn gezelschap en conversatie ook vind, het boodschappen doen zou veel langer duren dan normaal en mijn dag was al vol met andere taken.

Ik was me ervan bewust dat John niet alleen maar binnen wilde zitten. Hij moest het huis uit, hij had afleiding nodig. We gingen een keer samen naar de bouwmarkt en John had de dag van zijn leven. “Ik ben in geen jaren in deze winkel geweest. Alles is veranderd!” Hij bekeek alles in de winkel aandachtig en met veel plezier, van de reclameborden tot de nieuwe producten. Hij had zo’n plezier dat je zou denken dat we in een pretpark waren. Voor John is een bouwmarkt een pretpark.

Een andere keer ging ik met hem naar de nieuwe Aldi in onze buurt. Voor mij was het gewoon boodschappen doen. Voor John was het een openbaring en hij genoot er echt van om alle verschillende producten te zien. Hij bekeek alles op de groente en fruit afdeling, nam zijn tijd om de bevroren voedingsmiddelen te onderzoeken en verbaasde zich over de verzameling huishoudelijke producten in het midden van de winkel, van douchegordijnen tot schroevendraaiers.

Van deze ervaringen heb ik een belangrijke les geleerd. Namelijk dat onze naasten de gewone dingen van het leven nodig hebben. Boodschappen doen. Kleren opvouwen. Koekjes bakken. Dingen die wij als gewoon zien, kunnen buitengewoon bijzonder zijn voor mensen met een handicap. Toen ik me hier bewust van werd was mijn volgende gedachte: gaan mantelzorgers misschien voorbij aan de voordelen van alledaagsheid?

Door Katrina Kenison.

Avatar

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X