Mantelzorgers uitgeknepen terwijl zorgorganisaties cashen..
Laatst las ik een artikel over hoe zorgorganisaties elkaar beconcurreren om de lichtere vormen van thuiszorg. Zorg die bestaat uit gezelschap, een luisterend oor, hulp bij de dag-invulling, begeleiding naar afspraken en lichte huishoudelijke taken. Zorg die verdacht veel lijkt op wat de gemiddelde mantelzorger vaak al jarenlang doet voor hun dierbare. Wel meer ook: van persoonlijke tot aan medische zorg.
Ik las het met een mix van herkenning en frustratie. Want waarom wordt deze zorg, zodra het door een organisatie wordt verleend, wél betaald uit zorggeld, terwijl naasten die hetzelfde doen er financieel niets voor krijgen? Waarom telt het pas als ‘echte zorg’ als er een externe partij aan te pas komt?
Mantelzorg is niet gratis
Zelf heb ik jarenlang voor mijn vader gezorgd, naast mijn fulltimebaan, in een later stadium werd dat parttime. De thuiszorgorganisatie kon zijn zorg niet meer waarborgen zo werd mij medegedeeld, mijn vader had mij dus nodig. Ik had geen andere keuze en heb het met liefde gedaan, maar laten we eerlijk zijn: mantelzorg is niet gratis.
Het kost tijd, energie en vaak ook geld. Ik heb minder betaald kunnen werken, mijn eigen leven op pauze gezet, en daar stond geen enkele vorm van compensatie tegenover. En nu lees ik dat zorgkantoren wél bereid zijn te betalen voor dezelfde taken, maar dan alleen als ze door een organisatie worden uitgevoerd. En dat steekt! Waarom zou dit niet mogelijk zijn voor mantelzorgers?
Oneerlijk
Dit artikel Zorgvisie laat zien dat mantelzorg voor je dierbare niet wordt gewaardeerd, we worden gewoon in de maling genomen! Zorgkantoren betalen liever externe zorgverleners voor taken die mantelzorgers zelf ook op zich moeten nemen. En ja, ik zeg moeten want vandaag de dag heb je echt geen andere keuze met al die bizarre bezuinigingen binnen het zorgsysteem. Maar mantelzorgers worden niet eens voldoende ondersteund, laat staan financieel beloond voor al het werk wat ze doen.
Ik vraag me af: waarom kan een zorgkantoor deze zorg wel vergoeden aan een zorgorganisatie, maar niet aan een mantelzorger? Als het werk erkend wordt als waardevol en noodzakelijk, waarom geldt dat dan alleen als het door een betaalde kracht wordt uitgevoerd? Zou het niet eerlijker zijn om mantelzorgers, al is het maar deels, ook financieel te ondersteunen? Niet omdat ze er rijk van moeten worden, maar omdat ze hierdoor beter kunnen blijven zorgen zonder zelf financieel in de problemen te komen, zonder zichzelf volledig uit te putten!
Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Wat vinden jullie: zou er een vorm van financiële vergoeding moeten zijn voor mantelzorg? Laat het weten in de reacties!
Meer lezen
Dit is weer opnieuw een verdienmodel voor zorgorganisaties en een manier om mantelzorgers verder uit te knijpen. Dit heeft niets te maken met ondersteuning van mantelzorgers en zou dan ook zo snel mogelijk moeten worden ontmoedigd.
Mantelzorgers zouden zeker gecompenseerd moeten worden; in ieder geval voor verlies aan inkomsten wanneer ze uren moeten inleveren of zelfs hun hele baan moeten opgeven. En vrije dagen die ze voor zorg moeten opnemen. Uiteraard moet de mantelzorger dit kunnen aantonen, maar dat is goed te doen. Ik heb een aantal jaar al m’n verlofdagen gebruikt voor zorg. Daar had ik graag iets voor teruggehad.
Wanneer je zorgt voor een inwonende naaste, bijvoorbeeld je partner of kind, heb je veel verschillende rollen. Voor de gebruikelijke zorg voor elkaar kan je niet betaald krijgen natuurlijk. Partners helpen elkaar, zetten ook een kopje koffie voor de ander, koken etc. Voor bovengebruikelijke zorg die echt samenhangt met de beperking en waarvoor, als jij het niet doet, een professional moet komen ( bijvoorbeeld je naaste wassen en aankleden als hij/zij dat zelf door beperkingen niet meer kan), kan je soms een vergoeding krijgen. Het betreft hier geindiceerde zorg en de zorgvrager heeft de keuze om daar gewoon de reguliere thuiszorg voor te laten komen (zorg in natura) en/of zelf mensen te zoeken die je dan kunt betalen vanuit een persoonsgebonden budget.
Vind de zorgvrager het prettiger dat zijn naaste hem wast en aankleed dan kan die naaste voor die zorg betaald worden middels een pgb. Ze wordt voor die werkzaamheden dan informeel zorgverlener. De zorgvrager kan dus zelf kiezen voor verzorging door een kind, ouder, partner, goeie buurvrouw, oude kennis….of voor een losse zzper…of organisatie als bijvoorbeeld Home Instead, Gooddays of Hulp van Hier etc.
Helaas weten heel veel mensen niet dat ze naast de gebruikelijke ZIN zorg ook de mogelijkheid van een Persoonsgebonden budget hebben.
Wil je hier meer over weten en heb je een WLZ indicatie (CIZ indicatie), bel dan met je zorgkantoor en vraag naar onafhankelijke clientondersteuning OCO. Zij kunnen gratis met je mee kijken wat er in jouw situatie mogelijk is en dat ook samen met jou regelen!
Als mantelzorger kan je ook een mantelzorgmakelaar inschakelen om je hierbij te helpen. Hieraan kunnen wel kosten verbonden zijn. Soms zit een vergoeding voor de mantelzorgmakelaar in je aanvullende verzekering.
Een pgb en (deels) je eigen zorg regelen, mantelzorg deels vergoed krijgen is dus vaak wel mogelijk maar te onbekend en ook wel even wat regelwerk.
Ik werk 32 tot 36 uur in de zorg. Mijn man is opgenomen in een verpleeghuis, na ernstig hersenletsel door trauma en forse dementie.
Ik bezoek naast mijn werk, dagelijks mijn man. En eerlijk gezegd. Ik doe daar hetzelfde werk als op mijn eigen werk , maar dan onbetaald. Mijn man wordt niet gedoucht als ik dit niet doe, idem als scheren. Vaak moet ik hem verschonen omdat hij een verzadigde inco aan heeft. Veel tijd gaat zitten in dagelijkse adl zorg waardoor er minder tijd is om samen ontspannen tijd met elkaar door te brengen. Dit valt me zwaar.
Het excuus is dat mijn man vaak zorg weigert. Maar ik weet uit mijn eigen werk dat het zoveel uitmaakt hoe het aangeboden wordt en hoe een persoon mee genomen wordt in dit proces van adl zorg. Eerlijk gezegd, als ik kom, zie ik personeel vaak zitten of achter de laptop.
Er worden ook af en toe berichten van het management naar contactpersonen gestuurd met de vraag of netwerk zorg kan leveren ivm personeels te kort.
Ook wordt hiermee de deur wagenwijd open gezet voor de zorgcowboys, die de samenleving al heel veel schade berokkenen.
ik heb destijds mijn baan opgezegd om te kunnen mantelzorgen. Ik dacht dat het tijdelijk zou zijn, totdat mijn naaste een plek in het verpleeghuis zou krijgen.
Toen het zo ver was snapte ik pas dat de mantelzorg dan niet ophoudt, maar juist zwaarder wordt, vanwege de personeelstekorten en alle dingen die chronisch misgaan in verpleeghuizen.
In het minste geval is er geen tijd om de bewoners mee naar buiten te nemen, wat juist heel erg belangrijk is voor het welzijn van de meeste mensen, dus je gaat zelf maar zo veel mogelijk met je naaste (en anderen!) uit wandelen;
in het ergste geval vanwege mishandeling waaraan je naaste wordt blootgesteld als je niet uitkijkt. Dit klinkt extreem, maar ik heb het allemaal meegemaakt en ik heb er een trauma aan overgehouden.
Zeven jaar geleden werd je het verpleeghuis bijna uitgekeken, omdat je je nergens mee mocht bemoeien. “Laat het los” kreeg ik te horen, want zij wisten wel wat goed was voor je naaste! Nu word je bijna gerecruteerd om de taken van de verzorgenden over te nemen. “Het is zo fijn voor uw naaste als u helpt hij het douchen!” “Het is zo goed voor het thuisgevoel als u helpt bij het koken.”
Ammehoela! Terwijl de zorgbijdrage de pan uitrijst, is de mantelzorger gewoon gratis personeel.
Het is een taak van DenHaag om deze problemen op te lossen. Niet van de mantelzorgers die toch al op hun achterste benen lopen.
Met het huidige kabinet ben ik niet optimistisch gestemd.
Elizabeth