skip to Main Content
Zijn Mantelzorgers Die Voor Hun Ouders Zorgen Echt Zo Speciaal?

Zijn mantelzorgers die voor hun ouders zorgen echt zo speciaal?

Ik krijg heel vaak te horen dat het zo geweldig is dat mijn broers en zussen voor mijn vader zorgen. Dat zijn fijne complimenten maar men laat ons dus in feite weten ‘hoe speciaal’ we zijn omdat we mantelzorger zijn. Ik kan het niet helpen maar door dat soort woorden van waardering – maar ook ongeloofwant hoe combineer je dat in godsnaam met je eigen leven ?? – krijg  ik bijna het gevoel dat ik anders dan anderen ben.

Zijn mantelzorgers echt zo bijzonder? Zijn we speciaal? Is het echt zo zeldzaam dat we zorgen voor een dierbare ouder, die niet meer voor zichzelf kan zorgen? Ik vind van niet. Je vraagt toch ook niet aan de ouders van een pasgeboren baby: ‘Hoe doe je dat? of Waarom doe je het? En je zegt toch ook niet: Wat geweldig dat je dat doet! Wat is dat toch in deze tijd? We leven in een participatiesamenleving maar men vindt het dus eigenlijk niet zo vanzelfsprekend dat je voor je vader of moeder zorgt.

Groot verschil met de ouders die voor een pasgeboren baby zorgen is natuurlijk dat ik voor een persoon zorg die zijn eigen ideeën en opvattingen heeft. Een volwassen man die gedurende zijn hele leven volmondig ja of nee op iets kon zeggen en zijn eigen boontjes dopte. Dat maakt  mijn rol van een mantelzorger natuurlijk wel meer tot een uitdaging. Je zorgt namelijk niet voor een klein, weerloos, onschuldig, klein kindje. Je zorgt voor volwassene vol ideologieën, een eigen agenda, eigen keuzes, eigen fouten en een volledig gevormd karakter.

Zorgen voor een volwassen persoon betekent zorgen voor een ander, ondanks  eventuele meningsverschillen, politieke voorkeuren, verschil in geloof en zelfs als we weten dat de persoon alles behalve perfect is. Het is echt niet zo vreemd dat mensen om ons heen zich verwonderen over het feit dat we überhaupt willen zorgen voor iemand, ondanks alles wat de persoon vertegenwoordigt en waar hij of zij voor staat.

Je zorgt onvoorwaardelijk, zonder dat je er ook maar iets mee wint. Vaak zorg je en kost het je in wezen nog geld ook. Je hebt aan je (mantel)zorgtaak in wezen geen enkel voordeel. Je verdient er geen geld mee, je hebt vaak bakken met stress, je wordt er vaak niet vrolijk van en krijgt ook niet meer waardering van degene waar je voor zorgt. En toch doe je het…

Zorgen voor ouders die ziek zijn en ook niet meer beter worden, vraagt iets van ons dat de meeste mensen waarschijnlijk moeilijk te begrijpen vinden: acceptatie en tolerantie.  Niet dat we ons bij de situatie neerleggen, want dat doe je nooit. Maar we zijn wel eerder geneigd om net dat stapje extra te nemen of onze grenzen iets verder te leggen.  We kijken ook niet naar wat ooit had kunnen zijn maar we zijn blij met wat we op dat moment hebben. Dat is wat je volgens mij doet voor iemand waar je van houdt en het maakt me niet anders dan een ander.

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X