Liefdes – Gelukje

Een persoonlijk verhaal over mijn moeder, die in het verpleeghuis plotseling smoorverliefd is geworden. Ja, echt waar: op 82-jarige leeftijd bloeit ze op als een jonge meid met vlinders in de buik.

Enkele weken geleden was mama nog maar een schaduw van zichzelf. De dementie had haar in een grijs gat getrokken: dagen vol somberheid, tranen en een stilte die me soms door merg en been ging. Ze at amper, staarde uit het raam en vroeg constant naar thuis. Als dochter had ik het daar zo moeilijk mee. Ik reed om de dag op en neer, probeerde haar altijd een beetje op te fleuren, maar niets leek te helpen. De zorg deed ook hun best, maar die donkere wolken hingen er gewoon.

Verliefd

Toen kwam hij. Meneer H., een nieuwe bewoner met vrolijke ogen en een voorraad grapjes die nooit op leken te raken. Hij rolde binnen met zijn rollator, een pet scheef op zijn hoofd, en binnen no time had hij mama’s aandacht. Eerst was het onschuldig: samen aan de koffie, een wandelingetje in de tuin. Maar al snel fluisterde ze me toe: “Die man is zo knap, hè? En hij maakt me aan het lachen!” Verliefd? Absoluut. Ze giechelde, zat constant met een kam in haar haar, en vroeg me iedere keer of haar bloesje wel mooi zat. Voor het eerst in maanden zag ik haar stralen.

Vanuit ons gezin? Puur ongemak. Mijn broer en ik keken elkaar aan met opgetrokken wenkbrauwen. “Mam, hij is ook weduwnaar, hè? Hij was net als jij ook ooit getrouwd”. Fluisterden we in de gang. We voelden eigenlijk zelf er ongemakkelijk bij: beschermend, maar ook een tikje jaloers op die plotselinge vrolijkheid die niet van ons kwam. Wat als het uitloopt op verdriet? Wat als ze hem weer vergeet door de dementie, of andersom? En eerlijk, visualiseer je eigen moeder die hand in hand loopt met een man die niet je vader is, onwennig, toch? We discussieerden erover tijdens koffietijd. Zou ze het begrijpen? Is dit echt verliefdheid, of gewoon een opwelling?

Opgelucht

Het personeel lachte het weg: Laat ze maar genieten! Dementie neemt veel af, maar niet het vermogen om verliefd te zijn. En wij? We slikten onze bezwaren in. Want zien hoe ze nu zo goed in haar vel zit, verhalen vertelt over haar vrijer en zelfs weer een dansje maakt, dat is ons alles waard.

In tegenstelling tot die sombere weken is mama nu opgewekt. Eet goed en slaapt beter. Die sjans met meneer H. heeft haar een tweede jeugd gegeven. Het ongemak vervaagt als we haar zien lachen, en ik ga zelf ook veel gelukkiger weer naar huis.