Levenslang zorgen voor een volwassen kind

Geen pensioen, geen pauze, geen vangnet

Je kind is volwassen. Maar zelfstandig is hij niet. En dus blijf jij zorgen. Iedere dag, ieder uur.

Het is geen tijdelijke zorg. Geen overbrugging. Geen mantelzorg “naast je leven”.

Dit is je leven.

“Mijn zoon is 33. Ik was 24 toen ik moeder werd, en nu ben ik 57 en nog steeds fulltime verzorger. Hoe lang hou je dat vol?”
— Marijke, 57

Je doet het uit liefde. Maar het kost je alles.

• Je loopbaan ligt stil of is opgegeven
• Je spaargeld verdwijnt in aangepaste zorg
• Je pensioenopbouw is nihil
• Je sociale leven verdampt

En niemand vraagt: hoe lang wil je dit eigenlijk nog? Of: wie zorgt er straks voor jou?

“We kregen eenmalig een PGB. Daarna moest ik maar ‘creatief zijn’. Dat ben ik. Maar ik ben ook op.”
— Bert, 61

Er is geen plek waar je dit kwijt kunt

Hulpverleners kijken vooral naar het kind.
Instanties zien jou als vanzelfsprekend vangnet.
En andere ouders herkennen zich niet in jouw leven.

“Ze zeggen: je doet het toch met liefde? Maar liefde houdt geen administratie bij, regelt geen incontinentiemateriaal en vraagt geen indicatie aan.”
— Lianne, 50

Wat we nodig hebben?

• Structurele ondersteuning voor ouders die levenslang zorgen
• Automatische pensioenopbouw bij intensieve mantelzorg
• Inspraak over toekomstige woon- en zorgvormen voor het kind
• Toegang tot psychologische steun en lotgenotencontact

Deze zorg stopt niet vanzelf.
Maar de steun die erbij hoort, is nergens structureel geregeld.

En intussen verstrijkt je leven.