Koffiemoment – Geluksmoment

Soms ben ik het echt helemaal zat, de zorgen voor en om mijn partner. Hij heeft twee volwassen kinderen uit een eerder huwelijk, maar het botert niet echt tussen ons. Daardoor sta ik er grotendeels alleen voor.  Dit alles kost mij enorm veel energie, want daarnaast werk ik 3 dagen in de week.

Vaak wordt het hier ook besproken, je wereldje wordt klein. Mijn uitje werd de kop koffie na het boodschappen doen op de vrijdagmiddag. Mijn gelukje*

Ik zat er weer alleen. Aan dat kleine tafeltje in de hoek van het lunchcafé, een kop koffie voor me die net iets te langzaam afkoelde. De drukte van de stad om me heen voelde alsof ik er niet helemaal bij hoorde. Mantelzorg is soms zo allesomvattend, dat er weinig ruimte overblijft voor gewoon mijn leven. En deze gezellige drukte maakt mijn stilte extra voelbaar, dat gevoel kan me soms compleet overvallen.

Tot de serveerster bleef staan. “Druk dagje?” vroeg ze, zomaar… Eerst wilde ik luchtig antwoorden, maar ze keek me echt aan. En ineens vertelde ik iets (heel klein) over thuis, over zorgen, over moe zijn. Ze knikte, en zei dat ze haar moeder had verzorgd. Geen groot verhaal, want mensen zaten te wachten, alleen die ene zin.

Ik dronk mijn koffie op en bij het afrekenen gaf ze me twee plakken cake mee, voor vanavond bij de koffie zei ze met een lach. Geluk zit niet alleen in grote gebeurtenissen, maar in het onverwachte: voor even was ik niet alleen mantelzorger, maar gewoon mens onder mensen.