Kijk, staar, zeg, vraag, doe, maar doe niet alsof a.u.b.

Waren de broer en zus van Bram vroeger nog heel trots op hun broer, ik weet dat ze het nu lastig vinden. Zo wilden ze vroeger graag dat ik ze van school kwam halen met Bram. Parmantig werd er dan rondgestapt over het plein, net de rattenvanger van Hamelen, hele slingers kinderen er achter aan. Zodra ze stilstonden, duizend en één vragen. Mijn kinderen genoten zichtbaar van de aandacht en Bram vond het altijd wel best, als er maar beweging in zit!

Tegenwoordig is het anders. Zeiden ze toen ze klein waren vol trots: “mam, ze kijken naar ons”, zo zeggen ze nu met een beetje gesmoorde stem: ”mam, ze kijken naar ons”. Zelfde zin, hele andere inhoud.

Eerlijk is eerlijk

Soms heb ik het ook even lastig. Toen Bram jong was en zijn gebit door alle medicatie en dixsap voor onze ogen weg brokkelde gingen wij helemaal in Amsterdam naar de kindertandarts. Onder narcose is daar zijn gebitje opgeleukt met melk-stift-tandjes en andere kronen. Fijn voor de aanblik en een garantie dat zijn gebit niet de trigger kon zijn van de epilepsie door bv pijn. De grote mensen tanden van Bram vervingen één voor één zijn aangedane melkgebit. En die doen het al jaren goed. De bezoeken aan de tandarts werden daardoor al een tijdje minder en minder, tot ik me opeens schuldig ging voelen. De wachtlijst bij bijzondere tandheelkunde voor volwassenen is enorm en als je een aantal keer niet geweest bent, dan krijg je een soort straf. De eerstvolgende afspraak duurt een jaar. Om mijn geweten te sussen heb ik een  afspraak gemaakt bij onze eigen tandarts.

Grappig én gênant 

We moesten even wachten in de wachtruimte. Die zat behoorlijk vol met zowel kinderen voor de tandarts als kinderen voor een bezoek aan de orthodontist. We werden goed bekeken. Je kon iedereen horen denken en fluisteren. Bram deed ook wel erg zijn best om op te vallen met al zijn lawaai. Hij had er echt zin in die dag. Ik was gaan zitten aan de orthodontie kant en Bram zijn smile deed vermoeden dat we daar goed zaten. Het is grappig en gênant tegelijkertijd dat ouders met de ogen op steeltjes hun kinderen aanspreken op het feit dat ze kijken en vragen stellen.

Opgelucht

Bram had geen gaatjes, gezond roze tandvlees! Ik was heel bang iets te horen over de gele kleur van zijn tanden, maar kreeg complimenten voor het poetsen van een verbaasde tandarts. Die complimenten verdien ik niet. Zeker, we poetsen, maar of dat nou altijd zo goed gebeurt….? Ik was in ieder geval net zo verbaasd als hij. Esthetisch misschien wat jammer, maar lang leve het kwijlen. Kwijl houdt namelijk de ph waarde in zijn mond goed in evenwicht en een goed fietsenrek waar lucht door kan, doet ook wonderen!