Je gaat veel harder als je soms stopt…

Regelmatig lees ik hier op het platform in reacties de opmerkingen van lotgenoten die moeite hebben om hun dierbare thuis achter te laten om er zelf even heerlijk op uit te gaan. Of het nou gaat om een paar uurtjes lekker shoppen, een hobbyclub, een avondje uit: het gaat dan vaak gepaard met een naar onrustig gevoel, want wat als… Negatieve gedachten nemen dan de overhand en er zijn mantelzorgers die er zelfs voor kiezen om dan maar niet de deur uit te gaan…

Ik zal de laatste zijn die hier een oordeel over heeft, sterker nog: ik herken er best veel in, naarmate de gezondheid van mijn vader steeds meer afnam hoe meer ik ook liever thuis bij hem was. Dan kon hem niets gebeuren (was mijn denkwijze) en dat gaf mij rust op dat moment. Ik merkte aan mijn vader dat hij op den duur echt angstig werd om alleen te zijn, als ik al een avond uit was hij lag nog altijd klaarwakker in zijn bed al was het rond middernacht.

Pure opluchting en blijdschap als ik mijn hoofd weer om zijn slaapkamerdeur stak, en vol vragen waar ik was geweest of ik nog bekenden had gezien en steevast: niemand ontmoet? Hij bracht alles met een grap maar er zat een serieuze ondertoon in want een potentiële partner was zijn grootste angst. “Welterusten pap, en maak je geen zorgen: wie mij wil krijgt m’n pa erbij!” (Daar zat dus niemand op te wachten😉)

Geen “gezonde” situatie weet ik nu en daarom heb ik mij er eens in verdiept: hoe kan ik mijn lotgenoten op weg helpen in hun eigen soms benarde zorgsituatie, in hun relatie met ouder of partner, welke adviezen zijn hierover te vinden?

Het omgaan met de gevoelens van een zorgvrager die angstig is om alleen te moeten blijven, of jaloers wordt als je weggaat vereist dat empathie, communicatie en het bieden van geruststelling:

  • Communiceer openlijk: Praat met je dierbare over hun angsten en zorgen. Luister aandachtig naar wat ze te zeggen hebben en probeer het ook van hun kant te begrijpen.  Die angst is er niet voor niets, daar zit wel een reden achter.

 

  • Bied geruststelling: Benadruk dat je begrijpt dat ze angstig zijn en dat hun gevoelens er mogen zijn. Bied geruststellende woorden aan, zoals het uitleggen van de stappen die je hebt genomen om de veiligheid te waarborgen of het benadrukken van de beschikbaarheid van ondersteuning.

 

  • Zoek naar praktische oplossingen: Denk na over praktische oplossingen om de angst te verminderen. Dit kan het installeren van bijvoorbeeld een alarmsysteem,  personenalarmering, een seniorentelefoon met een SOS knop of het regelen van gezelschap gedurende bepaalde tijden bij intensieve zorgsituaties.

 

  • Betrek anderen: Overweeg professionele zorg in te gaan schakelen. Dit kan variëren van thuiszorg tot kortdurende opvang vanuit zorgbureaus of respijtzorg. Het geeft je  de geruststelling dat je dierbare goed wordt verzorgd terwijl je weg bent. Betrek familieleden, vrienden of buren bij het ondersteunen. Dit kan zowel praktische hulp als sociaal gezelschap zijn.

 

  • Afleiding: Soms kan afleiding de angst verminderen. Denk aan activiteiten, hobby’s of bezigheden die je dierbare leuk vindt en die hen helpen zich bezig te houden. Plan een activiteit in het vooruitzicht welke je samen kunt ondernemen.

 

  • Leg je eigen behoeften uit: Als er sprake is van jaloezie bespreek dan rustig met je partner waarom het voor jou belangrijk is om af en toe wat tijd voor jezelf te nemen. Benadruk dat dit niet betekent dat je minder om hem/haar geeft of minder toegewijd bent aan de zorg.

 

  • Betrek je partner bij je planning: Probeer hem/haar te betrekken bij de planning van je uitjes. Bespreek wanneer je weg zult zijn, wat je gaat doen en wanneer je terugkomt. Je openheid kan transparantie bevorderen en gevoelens van controle voor je partner vergroten.

 

  • Respecteer elkaar: Het is belangrijk om begrip en empathie te tonen terwijl je samenwerkt om oplossingen te vinden die zowel de behoeften van je partner als de jouwe respecteren. Open communicatie en samenwerking zijn sleutelfactoren bij het omgaan met complexe emoties zoals jaloezie in een mantelzorgsituatie.

Ik moet eerlijk bekennen dat ook ik mij soms schuldig voelde als ik wat leuks ging doen voor mijzelf.  Maar wist tegelijkertijd ook dat het echt belangrijk was om af en toe een pauze in het zorgen te nemen, ik had het anders echt niet volgehouden en was er op zeker geen leuker mens van geworden.  Daar is niemand bij gebaat, ik (toen) als mantelzorger niet en mijn vader ook niet.

Een gezonde en evenwichtige mantelzorger is van onschatbare waarde, voor zowel zichzelf, als de persoon voor wie ze zorgen. Realiseer je dat het normaal is om als mantelzorger af en toe tijd voor je zelf te nemen, je hebt het nodig. Wees lief, ook voor jezelf..

 

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van Willem💖, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top