Ik lig wakker omdat ik van mijzelf baal..

Ik ben jonge vrouw met een parttime baan en woon samen met mijn moeder in het ouderlijk huis. Ben nooit uit huis gegaan, mijn ouders wonen boven onze bakkerij waar ik naast mijn studie ook in meewerkte. Mijn vader kwam te overlijden, mijn broer en schoonzus hebben de zaak overgenomen. Vrij kort daarna werd mijn moeder getroffen door een hersenbloeding en sindsdien zorg ik voor haar.

Dubbele zorg

Maar niet alleen voor haar heb ik de zorg, ook voor mijn twee nichtjes: de kinderen van mijn broer. Hij en zijn vrouw hebben de zaak overgenomen en ik run daardoor een heel huishouden, en dat gaat mij steeds meer tegenstaan. Dit heeft inmiddels zoveel impact op mij dat ik steeds sneller geïrriteerd raak om soms de meest onbenullige dingetjes. Het ergste vind ik het wanneer ik mij zelfs dan ga storen aan mijn moeder, dan voel ik mij zo schuldig.

Mijn dagen beginnen vroeg, ik laat de wekker bewust op tijd afgaan om eerst nog wat tijd te hebben voor mijzelf. Mijn broer is dan al in de bakkerij, daar merken wij eigenlijk weinig van die geluiden zijn wij gewend. Wanneer mijn schoonzus met de kinderen naar boven komen wordt het een heel ander verhaal. Mijn schoonzus drinkt dan altijd eerst een kopje thee mee en de kinderen rennen naar de slaapkamer van oma.

Mijn moeder komt nog zelfstandig uit bed, red zich normaal nog prima met haar rollator. Maar het is al eerder gebeurd dat mijn moeder struikelde omdat de meiden baldadig werden. Mijn schoonzus gaat altijd snel naar beneden om de winkel voor de dag in orde te maken. Ik verdenk haar ervan dat ze allang blij is om zelf ook even ontlast te zijn van alle hectiek.

Wanneer mijn moeder in de woonkamer achter haar ontbijt zit breng ik de kinderen naar school. Daarna help ik haar met wassen en aankleden, deze dag wordt ze opgehaald voor de dagbesteding. Ze gaat 2 dagdelen in de week waar ze samen met nog een aantal vrouwen aan allerlei activiteiten meedoet. Eigenlijk zou ik dan een paar uur voor mijzelf kunnen hebben. Kunnen… want na wat huishoudelijke klusjes komt de jongste alweer van school.

Een dag is om voordat ik er erg in heb

De warme maaltijd bereid  ik al op tijd voor want vaak eet de familie op aandringen van moeder ook mee. Tegen de tijd dat broer en gezin naar hun eigen huis gaan zijn mijn moeder en ik gewoon moe. Mijn moeder wordt wat nukkig en dan moet ik het ontgelden, dan gaat ze ineens in alles tegenwerken. Medicijnen die ze dan niet wil slikken, mag ik haar haar niet invlechten voor de nacht dat soort dingen.

Elke avond opnieuw denk ik: morgen ga ik met mijn broer praten we moeten het echt anders aan gaan pakken hier. Er moet gewoon meer rust terug in mijn leven met mijn moeder, dan voel ik mij stoer. Maar als ik de volgende ochtend de geluiden vanuit de bakkerij hoor heb ik de moed al niet meer. Hij zet het levenswerk van mijn vader voort daar zou ik toch eigenlijk respect voor moeten hebben? Komt morgen wel… na mijn werk.