skip to Main Content
Henny Schrijft Over De Zorg Voor Haar Man: Oorlog

Henny schrijft over de zorg voor haar man: Oorlog

Nu het buiten kouder wordt, is het niet meer mogelijk om bij de bezoekjes aan mijn man in het parkje van de instelling te gaan wandelen. En dat is jammer, want het buiten zijn bood hem afleiding en haalde hem even uit die steeds weer repeterende gedachten en vragen over het wie, wat, waar en waarom.
Nu zitten we noodgedwongen binnen, op zijn kamer, waar hij weer snel begint te ‘malen’ en mij meeneemt in die maalstroom. Zie dan nog maar eens een zinvolle draai aan zo’n bezoek te geven. Weer thuisgekomen piekerde ik me suf. Misschien een spelletje gaan doen, maar wat voor spelletje, de meeste zijn te complex en een spel met afbeeldingen is te lastig, omdat hij die plaatjes ook niet goed meer kan interpreteren. Intussen was het me opgevallen dat zijn verminderd geheugen geen enkel beletsel vormde om er op los te blijven babbelen. De feiten klopten voor een groot deel niet, maar het klonk goed. Ik had inmiddels op internet ontdekt dat daar een naam voor is, namelijk: confabuleren. De gaten in het geheugen worden opgevuld met verzonnen feiten en verhalen, dit om te maskeren dat men het niet meer zo goed weet. Mensen die confabuleren doen dat onbewust. Althans dat las ik op internet. Zelf twijfel ik hier een beetje aan, gelet op het feit dat mijn man enkele dagen later ‘opbiechtte’ dat hij soms het idee heeft dat niet alles wat hij zegt klopt. Dat was nog eufemistisch gezegd. In ieder geval is het vervelend als je er naast zit en je hoort je eigen naam voorbij komen in een context die als een tang op een varken slaat. Maar het leerde me ook dat mijn man dus nog altijd graag praat en daar moest ik iets mee.
Na enig zoekwerk vond ik op internet een kaartspel met vragen, bedoeld om mensen aan de praat te krijgen. Het spel was eigenlijk een gezelschapsspel, maar dan wel met de intentie om wat meer de diepte in te gaan.
Ik nam de gok en kreeg de kaartenset een dag na de bestelling al over de post gestuurd. Het zag er allemaal leuk en verzorgd uit. Diezelfde middag nog testte ik de kaartenset uit op mijn man. Het bleek een schot in de roos. Ik moest een beetje helpen, maar hij zat weer helemaal op zijn praatstoel. Uit zijn antwoorden op vragen als ‘Waar word je blij van?’ of ‘Wat is voor jou belangrijk in het leven?’,  bleek mij hoe belangrijk hij contacten met anderen vond. Praten met mensen en met elkaar van gedachten wisselen. In één moeite door noemde hij de namen van zijn vroegere studievrienden op, mensen met wie hij altijd goed had kunnen praten. Nu kon dat niet meer; er was weinig of geen (zinvol) contact met anderen. Ik kon dat wel plaatsen. Medebewoners waren er vaak niet meer toe in staat en het verzorgend personeel kent de achtergrond van de bewoners niet goed genoeg. ‘Niemand vraagt mij ooit iets…’, zei mijn man stellig en deze keer wilde ik dat wel voor waar houden, aangezien ik dat zelf ook al had opgemerkt.
We namen een stuk of twintig vragen door. Sommige vragen moest ik herformuleren. De vraag ‘Als je één ding mocht kiezen, wat zou je dan veranderen aan de wereld?’ was te complex. Ik haalde er voor het gemak de eerste bijzin uit. Zo was de vraag duidelijk. Het antwoord overigens ook: ‘Niets’. Daar nam ik natuurlijk geen genoegen mee. Ik vroeg of hij misschien oorlogen zou willen uitbannen. Het antwoord was even ontluisterend als helder: ‘Nee’, zei hij, ‘oorlog zal er altijd zijn, want landen zullen zichzelf altijd willen verdedigen’. Natuurlijk, dacht ik, zo denk je als je zelf een oorlog hebt meegemaakt. De na-oorlogse generatie, waartoe ik behoor, weet dat niet meer en denkt dat er een wereld zonder oorlogen mogelijk is, als iedereen daar maar zijn best voor zou doen. Naïef is mijn man nooit geweest.

Ik  ben Henny Wind en al een aantal jaren mantelzorger van mijn man Ton, die in 2014 de diagnose Alzheimer kreeg. Hij is sinds 2016 opgenomen op de pg afdeling van een verpleeghuis. In mijn blogs schrijf ik over de indrukken die ik daar tijdens mijn bezoekjes aan hem opdoe.

Henny Wind

Ik  ben Henny Wind en al een aantal jaren mantelzorger van mijn man Ton, die in 2014 de diagnose Alzheimer kreeg. Hij is sinds 2016 opgenomen op de pg afdeling van een verpleeghuis. In mijn blogs schrijf ik over de indrukken die ik daar tijdens mijn bezoekjes aan hem opdoe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X